Friday, November 6, 2015

ගාමිනී වියන්ගොඩගේ අදිසි හස්තය


උසස් ජාතික ගනකාධිකරන ඩිප්ලෝමා සිසුන්ගේ උපාධි සමතාවය පිලිබද ප්‍රශ්නය මත ඇති වූ ශිෂ්‍ය උද්ඝෝෂනයට පසුගිය දා ආන්ඩුව එල්ල කල මෘග පොලිස් ප‍්‍රහාරය මේ වනවිට විශාල සමාජ අප‍්‍රසාදයක් ජනනය කොට තිබේ. අමාත්‍ය ලක්ෂ්මන් කිරිඇල්ලට අනුව මේ උද්ඝෝෂනය ‘දේශපාලන කුපිත කිරීමක’ ප‍්‍රතිඵලයකි. මීට සති කිහිපයකට පෙර හම්බන්තොට බඳගිරිය ගම්වාසීන් පානීය ජල අයිතිය ඉල්ලා කල උද්ඝෝෂනයද මෙලෙසම විසුරුවා හරිනු ලැබූ අතර එම අවස්ථාවේ අමාත්‍ය සජිත් පේ‍්‍රමදාස කීවේ ඒ පසුපසත් ‘දේශපාලන බලවේගයක්’ තිබූ බවයි.

උද්ඝෝෂන පසුපස තිබෙන දේශපාලන හස්ත ඉව කරන ප්‍රේමදාසලාගේ හා කිරිඇල්ලලාගේ මෙම පෝලිමට අලුතින්ම එකතු වී සිටින චරිතය ප‍්‍රකට සාහිත්‍යවේදී ගාමිනී වියන්ගොඩ මහතාය. බීබීසී සිංහල සේවයට අදහස් දක්වමින් ඔහු කියා තිබුනේ පොලිස් ප්‍රහාරය තමා හෙලා දකින නමුත් මෙම ශිෂ්‍ය උද්ඝෝෂන පසුපස තිබෙන ‘අදිසි දේශපාලන බලවේගය’ ගැන සැලකිලිමත් විය යුතු බවයි.

අවශ්‍ය නම් මේ ප‍්‍රකාශය පදනම් කොට ගෙන වියන්ගොඩ දඩු කඳේ ගැසිය හැක. එහෙත් වැදගත් වන්නේ එය නොව මේ වර්ගයේ ප‍්‍රකාශයක් කිරීමට ඔහුට සිදුවී තිබෙන්නේ ඇයිද යන්න විචාරාත්මකව පැහැදිලි කරගැනීමයි.

ගාමිනී වියන්ගොඩගේ මේ ප‍්‍රකාශය හුදෙක් වියන්ගොඩගේ ප‍්‍රශ්නයක් ලෙස නොව ඔහු විසින් නියෝජනය කරන එක්තරා දේශපාලන ප‍්‍රවාහයක් මේ වනවිට මුහුන දී සිටින උභතෝකෝටිකයක ප‍්‍රකාශනයක් ලෙස දැකිය යුතුය. වියන්ගොඩ රාජපක්ෂ පාලනයේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විරෝධී භාවිතාවට එරෙහිව නිර්භීතව පෙනී සිටි ප‍්‍රකාශකයින් කිහිප දෙනාගෙන් එක්කෙනෙකි. එම පාලනයේ අධිකාරිවාදී-ජාතිවාදී සැකැස්ම ඔහු තදබල ලෙස විවේචනය කලේය. ජනවාරි 08 වන දා මෛත‍්‍රීපාල සිරිසේන බලයට ගෙන ඒමේ ව්‍යාපාරයේ කැපී පෙනෙන භූමිකාවකට ඔහු උර දුන්නේය. ගාමිනී වියන්ගොඩ හා එවැනි තවත් අය මෙම ව්‍යාපාරයට සම්බන්ධ වන්නේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී වෙනස්කමක් රට තුල ඇති කිරීමේ අභිලාෂයෙනි. මාදුලූවාවේ සෝභිත හිමි වටා සංවිධානය වූ ‘සාධාරන සමාජයක් සඳහා වූ ජාතික ව්‍යාපාරය’ සමග සම්බන්ධ විවිධ කොටස් ද අයිති වන්නේ මේ කුලකයටය. එනම් ඔවුන් රාජපක්ෂ ආන්ඩුවට විරුද්ධ වූයේ ඔවුන් හුදු එක්සත් ජාතික පාක්ෂිකයින් වූ නිසා නොවේ. ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රීය වටිනාකම් පිලිබද යම් අවංක ආධ්‍යාෂයක් මතින් පොලඹවනු ලැබය ඔවුන් එම ව්‍යාපාරය හා සම්බන්ධ වූයේ.

ජනවාරි 08 වන දා ජයග‍්‍රහනය කල ව්‍යාපෘතිය ගත් විට එය තුල අන්තර්ගත එක් ප‍්‍රතිවිරෝධයක් දැන් අපට හඳුනාගැනීමට පුලූවන. එනම් ‘එක්සත් ජාතික පාක්ෂිකයන්’ සහ ‘එජාප නොවන රාජපක්ෂ විරෝධීන්’ අතර ප‍්‍රතිවිරෝධයයි. මේ දෙගොල්ලම රාජපක්ෂ විරෝධීන් වූවද ඔවුන් රාජපක්ෂ විරෝධීන් වූ පදනම් එකිනෙකින් වෙනස්ය.

දක්ෂිනාංශික එජාපය තමා විසින් ජනවාරි 08 වන දා පෙනී සිටි වටිනාකම් අමු අමුවේ උල්ලංඝනය කිරීම දැන් පටන් ගෙන තිබේ. විරෝධතාවලට පොලිසිය පහරදීම මහජන උද්ඝෝෂන සම්බන්ධයෙන් රජය අනුගමනය කරන ප‍්‍රතිපත්තිය පිලිබඳ ව්‍යුහාත්මක ප‍්‍රශ්නයකි. මහජන උද්ඝෝෂන ඇති වූ විට ඒවා ‘නීතිය හා සාමය’ පිලිබඳ ප‍්‍රශ්නයක් ලෙස ලඝු කොට , ඒවාට පහර දී , ඒ පසුපස දේශපාලන බලවේග ඇතැයි කීම අද ඊයේ පටන් ගත් දෙයක් නොවේ. රාජපක්ෂ පාලනය මේ තර්කය ඇති තරම් පාවිච්චි කලේය. කටුනායක කම්කරුවන් කල උද්ඝෝෂනය පසුපස තිබෙන්නේ ජේවීපී උසිගැන්වීමක් යැයි රාජපක්ෂ පාලනය එදා ප්‍රකාශ කලේය. රතුපස්වල උද්ඝෝෂනය ද දේශපාලන බලවේගයක ක්‍රියාවකැයි ප්‍රකාශ කෙරින. මුල්ලිවයික්කාල් දිනය සැමරීම සදහා යාපනය විශ්ව විද්‍යාලයේ සිසුන් සිදුකල අනුස්මරන උත්සවයක් සාහසික ලෙස මර්දනය කොට රජය ප්‍රකාශ කලේ ඒ පසුපස එල්ටීටීඊ සංවිධානය සිටින බවයි. ඒ කාලයේ ශිෂ්‍ය උද්ඝෝෂන පමනක් නොව ආචාර්යවරුන්ගේ වැඩවර්ජනය පසුපස ද ජනතා විමුක්ති‍ පෙරමුන / පෙරටුගාමී සමාජවාදී පක්ෂය ඉන්නා බව රජය තරයේ කියා සිටියේය.

'අදිසි හස්තය' පිලිබද මේ තර්කය පාලකයින් විසින් පාවිච්චි කරන්නේ මහජන උද්ඝෝෂන විසින් මතු කරන දේශපාලන ප‍්‍රශ්නය යට ගසා වෙනත් එල්ලයක් වෙත ප‍්‍රශ්නය හැරවීමටය. ඒ තුලින් තමා කරන මර්දනය සාධාරනීකරනය කරගැනීමටය. මෙහිදී උද්ඝෝෂනය විසින් මතු කරන ප්‍රශ්නය යට වී 'අදිසි බලවේගය' සම්බන්ධ සාකච්ඡාව කරලියට පිවිසේ. දේශපාලන ප්‍රශ්නය ආමන්ත්‍රනය කරනවාට වඩා අදිසි බලවේගයට බැට දීම පාලකයින්ගේ පැත්තෙන් ගත් කල පහසු කටයුත්තකි.

ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විරෝධී පාලකයින් විසින් පාවිච්චි කරන මේ කුප‍්‍රකට තර්කය ගාමිනී වියන්ගොඩ වැනි කෙනෙක්ට ප‍්‍රතිරාවය කිරීමට සිදුවී තිබෙන්නේ ඇයි? මේ මොහොතේ දකුනු ලංකාවේ දේශපාලනයේ පවතින සංකීර්නතාවය ඒ සඳහා බලපා තිබේ. පරාජය ලැබූ රාජපක්ෂ ප‍්‍රමුඛ ජාතිවාදී නඩය නැවත බලය අල්ලා ගැනීම සඳහා මාන බලමින් සිටී. පවතින ආන්ඩුව අප‍්‍රසාදයට පත් වන තරමට රාජපක්ෂ පිල බලවත් වීමට ඉඩ තිබේ. ‘රාජපක්ෂ (ජාතිවාදය)  බලයෙන් ඈත් කොට තැබීමට නම් ආන්ඩුව ආරක්ෂා කල යුතුය’ යන ආස්ථානය වෙත එම නිසා ඇතැම් රාජපක්ෂ විරෝධී-එජාප නොවන ඇතැම් කොටස් තල්ලූ වී ගන්නා බව පෙනෙන්නට තිබේ.

ශිෂ්‍ය උද්ඝෝෂනයට කල පහරදීම නිසා සමාජය තුල ඇති වූ විරෝධය ද සංවිධානය කිරීමේ ව්‍යායාමයක රාජපක්ෂ කදවුර පසුගිය දවස්වල නිරත විය. මේ නිසා රාජපක්ෂ විරෝධී ඇතැමෙක් පහරදීම හෙලා දකින ගමන් ආන්ඩුව ආරක්ෂා කිරීම ද කල යුතු යැයි සිතයි. එය කල හැකි එක් ආකාරයක් වන්නේ පහරදීමේ ‘සැර’ බාල කිරීමයි. මෙම උද්ඝෝෂන අව්‍යාජ ඒවා නොව යම් දේශපාලන කුමන්ත‍්‍රනයක ප‍්‍රතිඵලයක් යැයි කීම එලෙස සැර තනුක කල හැකි එක් ප‍්‍රවේශයකි.

එහෙත් එහෙම කල විට සිදුවන අලකලංචිය නම් ජනවාරි 08 වනදා තමා පෙනී සිටි වටිනාකම්වලට පිටුපා සිටගැනීමේ ඉරනමට තෙමේම ලක්වීමයි. රාජපක්ෂ යුගයේ උද්ඝෝෂනවලට පහර දෙන විට ගාමිනී වියන්ගොඩ වැනි අය නිවැරදි ලෙස මතුකලේ විරෝධය පෑමේ ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රීය අයිතිය පිලිබඳ ප‍්‍රශ්නයයි. ඒ කාලයේ උද්ඝෝෂන පසුපස සිටි ‘බිල්ලන්’ ගැන කථාකලේ රාජපක්ෂ ක්ෂමාලාපකයින්ය. උත්ප්‍රාසාත්මක ලෙස එදා එස්.බී.දිසානායක කියූ දේ අද කියන්නේ ගාමිනී වියන්ගොඩය ! යහපාලන ආන්ඩුවේ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විරෝධී හැසිරීම් නිර්දය ලෙස විවේචනය කලහොත් එහි වාසිය රාජපක්ෂට යාමට ඉඩ තිබෙන නිසා රාජපක්ෂ බලවත් වීම වැලැක්වීමට යහපාලන ආන්ඩුව ආරක්ෂා කල යුතු යැයි මේ අය කල්පනා කරනවා විය හැක. එහෙත් උභතෝකෝටිකය නම් යහපාලන ආන්ඩුවත් මහජනයාගේ - විශේෂයෙන් නිර්ප‍්‍රභූ කන්ඩායම්වල - උද්ඝෝෂන සම්බන්ධයෙන් දක්වන ප්‍රතිචාරය රාජපක්ෂගේ ප‍්‍රතිචාරයට වඩා වෙනස් එකක් නොවීමයි!

රාජපක්ෂ විරෝධී-එජාප නොවන කොටස් තේරුම් ගත යුත්තේ රාජපක්ෂට විරුද්ධව ආන්ඩුව අවිවේචනාත්මකව ආරක්ෂා කිරීමට යාමෙන් අවසානයේ බලවත් වන්නේ රාජපක්ෂම බවයි. ආන්ඩුවට එරෙහි බලවත් විපක්ෂයක් නොමැති තත්වයක් තුල ආන්ඩුවේ මෙබඳු ක‍්‍රියාකාරකම්වලට එරෙහි විරෝධය සංවිධානය වන්නේ රාජපක්ෂ කඳවුර වටේය. දක්ෂිනාංශික ප‍්‍රභූවාදී එජාපයෙන් ඉදිරියේදීත් මීට වඩා වෙනස් හැසිරීමක් අපේක්ෂා කල නොහැක. ඊට එරෙහි සමාජ මතය සංවිධානය කිරීම සඳහා ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රීය හා වාමාංශික බලවේගවලින් සමන්විත පුලූල් විකල්ප පරිමන්ඩලයක් මින් ඔබ්බට ඇවැසිය. එවැනි පරිමන්ඩලයක් ගොඩ නොනැගෙන්නේ නම් යහපාලන ආන්ඩුවට එරෙහි විසම්මුතිය රාජපක්ෂ කදවුර විසින් සාර්ථක ලෙස සංවිධානය කිරීමට නියමිතය.සමාජය ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රීකරනය කිරීම සඳහා වූ අරගලය මෙතැනින් ඉදිරියට ගෙන යාමට නම් යට කී ආකාරයේ විකල්ප අවකාශයක අවශ්‍යතාව නොවැලැක්විය හැකි ලෙස මතු වී තිබේ. ආන්ඩුව අනවශ්‍ය ලෙස ආරක්ෂා කිරීමට යාමෙන් පරාජය වන්නේ රාජපක්ෂ නොව තමාම පෙනී සිටි වටිනාකම් හා පුරුෂාර්ථයන් බව ගාමිනී වියන්ගොඩ (ලා) වටහා ගැනීම වැදගත් වන්නේය.  

Monday, November 2, 2015

කම්කරු නීතිය 'අනම්‍ය' කාටද?


ලංකාවේ වෘත්තීය සමිති කිහිපයක මූලිකත්වයෙන් පසුගිය ඔක්තෝබර් (26) දින කොලඹ එක්සත් ජාතීන්ගේ ශ‍්‍රී ලංකා කාර්යාලය ඉදිරියේ විරෝධතා ව්‍යාපාරයක් සංවිධානය කොට තිබුනේය. මෙම උද්ඝෝෂනයේ අරමුන වූයේ යෝජිත කම්කරු නීති ප‍්‍රතිසංස්කරනවලට විරෝධය පල කිරීම සහ එකී විරෝධය ප‍්‍රකාශ කරමින් සංදේශයක් ජාත්‍යන්තර කම්කරු සංවිධානයේ ලංකා නියෝජිතයා වෙත භාර දීමය.

ලංකාවේ කම්කරු නීති බෙහෙවින් ‘අනම්‍යයය’ යන්න කාලාන්තරයක් තිස්සේ එල්ල වී තිබෙන චෝදනාවකි. මේ චෝදනාව ඉදිරිපත් කරන්නේ ප‍්‍රාග්ධන හිමියන් සහ ව්‍යාපාර අයිතිකරුවන්ය. මෙන්න මේ අනම්‍ය කම්කරු නීති නිසා ශ‍්‍රම වෙලඳපොලේ ‘නම්‍යශීලීභාවය’ නැති වී තිබෙන බවට ඔවුහු චෝදනා නගති. විදේශ ආයෝජන ආකර්ෂනය කරගැනීමටත් දේශීය ව්‍යාපාර ප‍්‍රසාරනය කිරීමටත් මේ කම්කරු නීති බාධාවක් තිබේ යන්න ඒ අනුසාරයෙන් නැගී එන තර්කයයි. ලංකාවේ හාම්පුතුන්ගේ සම්මේලනය දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ ආක‍්‍රමනශීලී ලෙස මේ අදහස ප‍්‍රවර්ධනය කරමින් සිටී.

පසුගිය දශක කීපයක ඉතිහාසය සලකා බලන විට අපට පෙනී යන්නේ කම්කරු නීතිවල දැඩිබව ගැන හාම්පුතුන්ගේ පැත්තෙන් එන මේ සංකල්පනය විශාල වශයෙන් භාරගන්නා තැනකට ආන්ඩු ගමන් කර තිබෙන ආකාරයයි. මේ අනුව කම්කරු නීති ප‍්‍රතිසංස්කරන ගැන කථා කරනවිට ආන්ඩු පැත්තෙන් ඉදිරිපත් වන්නේ ද ශ‍්‍රම වෙලදපොල නම්‍යශීලී කිරීමේ අවශ්‍යතාවයයි. 2001 දී බලයට පත් එක්සත් ජාතික පක්ෂ රජය මෙම අදහස දැඩි ලෙස මතු කළ අතර සේවය අත්හිටුවනු ලබන සේවකයෙක් සඳහා ලැබිය යුතු වන්දිය තීරනය කිරීමේ අභිමතය කම්කරු කොමසාරිස්වරයාට ලබාදුන් 1971 සේවකයින්ගේ සේවය අවසන් කිරීමේ පනතට ඉදිරිපත් කල සංශෝධනයක් මගින් වන්දි සඳහා උපරිම සීමාවක් පැනවීම ( වන්දි සූත‍්‍රය ) ආදී ප‍්‍රතිසංස්කරන වෙත එම රජය යොමු වූයේය.

2005 දී බලයට පත් මහින්ද රාජපක්ෂ රජය ද ශ‍්‍රම වෙලඳපොල නම්‍යශීලී කිරීම ගැන මෙම ව්‍යාජෝක්තිය ඉදිරියට ගෙන ගියේය. 2006-2016 දස අවුරුදු සංවර්ධන සැලැස්ම ව්‍යාපාරවල වර්ධනය සඳහා කම්කරු නීති ලිහිල් කිරීමේ අවශ්‍යතාව පැහැදිලිව ප‍්‍රකාශ කොට සිටියේය. කම්කරු දෙපාර්තමේන්තුව හා රජය නීති ප‍්‍රතිසංස්කරනවලදී ඒ අනුව සලකා බලනු ලැබූයේ ප‍්‍රාග්ධනයේ ප‍්‍රසාරනයට බාධාවක් වී තිබෙන කම්කරු නීති ලිහිල් කිරීමේ පැත්තයි. කෙසේ වූවද මෙම ප‍්‍රතිසංස්කරන යෝජනා ‘යෝජනා මට්ටමෙන් ’ එහාට ගෙන ගොස් ප‍්‍රායෝගිකකරනය කරගැනීමට රාජපක්ෂ රජය අසමත් විය. දැන් නව යහපාලන රජය රාජපක්ෂ නතර කල තැනින් බැටන් පොල්ල සියතට ගෙන තිබේ.

ලංකාවේ දැනට පවතින කම්කරු නීති රාමුව 1950-1977 කාලය තුල එවකට පැවැති දේශපාලන බලවේගවල බලතුලනයේ ප‍්‍රතිඵල ලෙස සකස් වුවකි. ලංකාව යනු දකුනු ආසියාවේ බලවත්ම වෘත්තීය සමිති ව්‍යාපාරයක් හා වාමාංශික කම්කරු ව්‍යාපාරයක් තිබූ රටකි. සංවිධිත කම්කරු පංතිය ඒ කාලයේ අභ්‍යාස කල ප‍්‍රබල කේවල් කිරීමේ බලය හේතුකොට ගෙන ප‍්‍රාග්ධනය හා ශ‍්‍රමය අතර තිබෙන බල සම්බන්ධතාවය තුල සැලකිය යුතු සහන හා ආරක්ෂනයන් ප‍්‍රමානයක් දිනාගැනිමට කම්කරු පංතිය සමත්විය. උපරිම වැඩ දිනය, සේවයෙන් ඉවත් කිරීමට ව්‍යාපාර හිමිකරුට තිබෙන අභිමතය නියාමනය කිරීම, අවම වැටුප් නියම කල හැකි පඩි පාලක සභා, රාත‍්‍රී කාලයේ වැඩ ගැනීම පිලිබඳ නීති, රැකියා සුරක්ෂිතතාවය ආදී කම්කරුවන්ගේ පැත්තෙන් ප‍්‍රතිිලාභසහගත ජයග‍්‍රහන ගනනාවක් ඒ අනුව මෙම නීති පද්ධතිය තුල පිලිගැනීමට ලක්වී තිබේ.

ප‍්‍රාග්ධන හිමියන් සහ ඔවුන්ගේ න්‍යායික කේවට්ටයන් ලංකාවේ කම්කරු නීතිය ‘දැඩියි’ කියා කියද්දී ඔවුන්ට එය දැඩි එකක් ලෙස පෙනෙන්නේ ප‍්‍රාග්ධනයේ දෘෂ්ටිකෝනයෙන් ප‍්‍රශ්නය දිහා බලන නිසාය. උදාහරනයක් ලෙස 1971 සේවකයන්ගේ සේවය අවසන් කිරීමේ පනත යටතේ විනයානුකූල හේතුවක් මත නොවේ නම් කැමති විදිහකට සේවකයින් සේවයෙන් පහ කිරීමේ හැකියාව ව්‍යාපාර හිමිකරුවන්ට නැත. එසේ කරන්නේ නම් ඒ සඳහා කම්කරු කොමසාරිස්වරයාගේ අනුමැතියක් අවශ්‍ය කෙරේ. මෙය කම්කරුවාගේ පැත්තෙන් ආරක්ෂිත ප‍්‍රතිපාදනයකි. එහෙත් ප‍්‍රාග්ධන හිමියාගේ පැත්තෙන් ගත්විට ඔහුගේ නිදහස සහ කම්කරුවා විෂයෙහි ඔහුට තිබෙන ආධිපත්‍යය සීමා කරන්නකි. මෙම නීතිය ‘දැඩි’ වන්නේ ප‍්‍රාග්ධන හිමියාටය. ශ‍්‍රමිකයාට එම නීතිය ඔහුගේ ‘සේවා සුරක්ෂිතතාවය තහවුරු කිරීමකි’.

වෙනත් වචනවලින් කියනවා නම් ලංකාව නව ලිබරල්වාදයේ යුගයට ඇතුලූ වී තිබුනත් ලංකාවේ ශ‍්‍රම වෙලදපොල නියාමනය කරන නීතිය මූලික වශයෙන් අයත් වන්නේ කම්කරුවාගේ කේවල් කිරීමේ බලය ප‍්‍රබල තැනෙක තිබූ සමාජ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී සුබසාධන යුගයටය. මෙන්න මේ සුබසාධන රාමුව පහර දී සුනු විසුනු කර දැමීම ප‍්‍රාග්ධනයේ වැඩිදුර ප‍්‍රසාරනය සඳහා අත්‍යවශ්‍ය කොන්දේසියක් වී තිබේ. නව යහපාලන ආන්ඩුව විසින් පෙරට ගනිමින් සිටින්නේ එම සුබසාධන රාමුව කඩා බිඳ දමා ප‍්‍රාග්ධනය සඳහා හෝල්සේල් මාර්ගය විවෘත කරන එම ආක‍්‍රමනශීලී ව්‍යාපෘතියයි.

ලංකාවේ කම්කරු ව්‍යාපාරය අද වනවිට සිටින්නේ අතිශය දුර්වල අඩියකය. ශ‍්‍රමික පංතියේ ජනයා අද වැඩි වශයෙන් ගොනු වී සිටින්නේ අසංවිධිත ආර්ථිකය තුලය. මේ කම්කරුවන්ට සංවිධිත ක්ෂේත‍්‍රයේ ශ‍්‍රමිකයන්ට තිබෙන අවම නීතිමය රැුකවරනය හෝ නැත. සංවිධිත ක්ෂේත‍්‍රයේ කම්කරුවන්ගේ සංවිධාන මට්ටම ද බෙහෙවින් දුර්වලය. ‘80 ජූලි වර්ජනය පරාජය වූවාට පසු නැවත ඒ මට්ටමෙන් හිස ඔසවන්නට වෘත්තීය සමිති ව්‍යාපාරය සමත් වී නැත. කම්කරු හිතවාදී අවම නීතිවලට එරෙහි මහා පරිමාන ප‍්‍රහාරයකට ප‍්‍රාග්ධනය සැරසෙන්නේ දේශපාලන බලතුලනය මෙලෙස වැඩ කරන ජනකොටස්වලට අවාසිදායක විදිහට වෙනස් වී තිබෙන මොහොතක, එම වෙනස් වීමේ වාසිය ද අරගනිමින්ය.

තර්ජනය බලවත් වත්ම සංවිධානය ඊට ප‍්‍රතිචාරීව නොසිතූ විරූ ලෙස බලවත් වීම ඇතැම් විට සිදුවිය හැක. 2011 දී විශ‍්‍රාම වැටුප් පනත ගෙන ආ වෙලාවේ විධිමත්ව සංවිධානය වී නොසිටි නිදහස් වෙලද කලාපයේ ශ‍්‍රමිකයන් සාංසිද්ධිකව සංවිධානාත්මක ලෙස වීදි බැසීම ඒ සම්බන්ධ කදිම උදාහරනයකි. ඒ අනුව ගත්විට පසුගිය සඳුදා උද්ඝෝෂනයට අති විශාල කම්කරුවන් පිරිසක් සහභාගී නොවූ බව සැබැවි. එහෙත් නීති ප‍්‍රතිසංස්කරන ගෙන ඒමටත් පෙර ඒ ගැන සංවේදී පුරෝගාමී කොටස් ශ‍්‍රමිකයින් අතර සිටින බවට මෙම උද්ඝෝෂනය විසින් ලබාදෙන සංඥාව ගුනාත්මකව බෙහෙවින් ප‍්‍රබල එකකි.