Saturday, October 3, 2015

ජිනීවා යෝජනා සහ විරෝධය සංවිධානය වන තැන



‘‘පාවා දීමට එරෙහිව රට ඉල්ලන මහ පොලොවේ විපක්ෂය බිහි කෙරේ’’

මේ ලංකාවේ යුද අපරාධ ප්‍රශ්නය ගැන ජිනීවා යෝජනා සම්බන්ධයෙන් ස්වකීය අදහස ප‍්‍රකාශ කිරීම පිනිස එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානයේ සුලු පක්ෂ සමූහයක් විසින් පසුගිය දිනෙක නාරාහේන්පිට අභයාරාමයේ දී කැඳවූ මාධ්‍ය සාකච්ඡාව වාර්තා කිරීම සඳහා ලංකා සී නිවුස් වෙබ් අඩවිය යොදාගෙන තිබූ මාතෘකාවයි. විමල් වීරවංශ, බන්දුල ගුනවර්ධන, දිනේශ් ගුනවර්ධන, වාසුදේව නානායක්කාර හා උදය ගම්මන්පිල ඇතුලු පිරිසක් මෙම මාධ්‍ය හමුවට සහභාගී වී සිටියේය.

මාධ්‍ය හමුවේ තර්කය සරලය. යුද අපරාධ පිලිබඳ විමර්ශනයක් සඳහා එකඟ වීම තුලින් ආන්ඩුව ‘රට පාවා දී තිබේ’. ඇති වී තිබෙන හවුල් ආන්ඩුව නිසා මීට එරෙහි විරෝධය පාර්ලිමේන්තුව තුල හොඳින්ම නියෝජනය වන්නේ නැත. එම නිසා ‘රට ඉල්ලන’ විපක්ෂය මහපොලොවේ - එනම් පාර්ලිමේන්තුවෙන් පිටත බිහි කල යුතුව තිබේ. විමල් වීරවංශගේ හඩින් මේ පිටවන්නේ මහින්ද රාජපක්ෂගේ වචන බව අමුතුවෙන් කිව යුතු නොවේ.

නාරාහේන්පිට අභයාරාමයෙන් මේ ඇසෙන්නේ අන් කිසිවක් නොව තුවාල ලැබ තිබෙන සිංහල ස්වෝත්තමවාදයේ උඩු බිරුම් හඩයි. සිංහල ජාතිකවාදීන්ට මේ වනවිට ආන්ඩු බලය අහිමි වී තිබේ. රනිල් වික‍්‍රමසිංහගේ මූලිකත්වයෙන් යුක්ත දක්ෂිනාංශික ආන්ඩුව සමාජය සංවිධානය කරන්නට උත්සාහ කරන්නේ සිංහල ජාතිකවාදයේ රේඛා අනුව නොවේ. ‘යහපාලනය’ පිලිබඳ අලංකාරිකය මෙතෙක් කල් භාවිතා කරමින් සිටි එය ඉදිරියේ දී සංවර්ධනවාදයේ තර්කනය තුල සමාජය ඇතුලේ හෙජමොනික බලයක් ගොඩනගා ගැනීමට උත්සාහ කරනු ඇතැයි සිතීමට පුලූවන. සරලව කියනවා නම් රනිල් වික‍්‍රමසිංහ රට ඉදිරියේ පෙනී ඉන්නේ ‘දෙමලාගෙන් රට බේරාගත් ජාතික වීරයා’ ලෙස නොව ‘ජාත්‍යන්තර ප‍්‍රජාව ( = ගෝලීය ප‍්‍රාග්ධනය ) සමඟ ගනුදෙනු කල හැකි රාජ්‍ය තාන්ත‍්‍රිකයා’ ලෙසය.

ගෝලීය ප‍්‍රාග්ධනය සමග - විශේෂයෙන්ම බලවත් බටහිර ජාතීන් සමග සුමට සම්මුතියක් ඇති කරගැනීමට නම් ජාතික ප‍්‍රශ්නය සම්බන්ධයෙන් වඩා මෘදු ආකල්පයක් දැක්වීමට රනිල් වික‍්‍රමසිංහට බලකෙරී තිබේ. ජනවර්ග අතර ප‍්‍රතිසන්ධානයක් ඇතිකල යුතු යැයි ගෝලීය ධනවාදය ඉල්ලා සිටී. මූලික වශයෙන් මේ ඉල්ලීම මතු වන්නේ රට තුල කාර්මික සාමය පවත්වා ගැනීමේ අභිප‍්‍රාය මතය. දෙමල ජනතාව වෙත යම් යම් සහන ප‍්‍රමානයක් පිරිනමන්නේ නැතිව කාර්මික සාමය දිගුකාලීනව පවත්වා ගත නොහැක යන්න මේ යෝජනාව පසුපස තිබෙන තාර්කිකයයි. යුද අපරාධ හා බලය බෙදීම වැනි ප‍්‍රශ්න සම්බන්ධයෙන් රනිල් වික‍්‍රමසිංහ ආන්ඩුව වඩා ලිබරල් ආකල්පයක් දක්වන්නේ ප‍්‍රධාන වශයෙන් මෙන්න මේ පසුබිම හේතුකොට ගෙනය. අනෙක් අතට ‘ජාතික විමුක්තිය’ වෙනුවට ‘ප‍්‍රතිසන්ධානය’ භාරගන්නා ලෙසට දෙමල සමාජයටත් මේ වර්ගයේම තෙරපුමක් ගෝලීය බලවතුන් වෙතින් එල්ල වී තිබේ.

මෙය එක්තරා විදිහකට 2002-2005 සටන් විරාම ගිවිසුම් කාලයේ තිබූ තත්වයෙහි ක්ෂුද්‍ර ප‍්‍රතිරූපනයකි. එදා සහ අද අතර ප‍්‍රධානතම වෙනස වඩා සටන්කාමී හා දෙමල ජාතික සන්ධානයේ ප‍්‍රභූ නායකත්වයට වඩා රැඩිකල් එල්ටීටීඊ සංවිධානය එවකට දෙමල සමාජයේ දේශපාලන ප‍්‍රකාශකයා ලෙස ක‍්‍රියා කිරීමය. කොලඹ සංස්ථාපිතය - ගෝලීය ධනවාදය හා දෙමල දේශපාලනය යන සාධක ත‍්‍රිත්වයේ බලතුලනය මත එම යුගයේ ද බලය බෙදීම / උතුර නැගෙනහිර පලාත්වල ස්වයං පාලන අධිකාරියක් පිහිටුවීම / සුනාමි සහන මන්ඩලය ඇති කිරීම ආදී යෝජනා ඉදිරිපත් වූයේය.

එවකට මෙකී යෝජනාවලට එරෙහිව දකුනු ලංකාව තුල සිංහල ජාතිකවාදය සංවිධානය කරනු ලැබූයේ ජනතා විමුක්ති පෙරමුන හා ජාතික හෙල උරුමය විසිනි. මෙම කන්ඩායම් ශ‍්‍රීලනිපයේ ජාතිකවාදී කොටස් සමග එකතු වී සිදුකල උද්ඝෝෂනයේ ප‍්‍රතිඵල ලෙස 2002-2004 එජාප ආන්ඩුව බිඳ වැටුනි. සිංහල ජාතිකවාදය ආන්ඩුවේ නිල මතවාදය බවට පත්කරමින් එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය බලයට පත්විය.

ඉදිරියේ දී උද්ගත විය හැකි එක් සම්භාවිතාවයක් වටහා ගැනීමට මෙම අතීත අත්දැකීම බෙහෙවින් ප‍්‍රයෝජනවත්ය. දැනට පාර්ලිමේන්තුව තුල තිබෙන්නේ දුර්වල විපක්ෂයකි. මෙහි නොවැලැක්විය හැකි ප‍්‍රතිඵලය වන්නේ ආන්ඩුවට එරෙහි විසම්මුතිය මහින්ද රාජපක්ෂ විසින් සංකේතවත් කෙරෙන සිංහල ජාතිකවාදී කඳවුර තුල සංවිධානය වීමේ ඉඩක් නිර්මානය වීමයි. යුද අපරාධ පරීක්ෂන, බලය බෙදීමේ යෝජනා ආදී ඉදිරිපත් විය හැකි ප‍්‍රවනතා ඉදිරියේ සිංහල සමාජය ස්වොත්තමවාදී අක්ෂයක් ඔස්සේ බලමුලු ගැන්වීමට මෙම කන්ඩායම් මුලු ශක්තිය යොදා ක‍්‍රියා කරනු ඇත. මහින්ද රාජපක්ෂ ‘තිරය පසුපසට’ වී සිටින්නේ නිසි අවස්ථාව එලැඹෙන තුරු බව පැහැදිලිය.

දැන් මෙම තත්වයට වාමාංශික හා ප‍්‍රගතිශීලී පිරිස් මුහුන දිය යුත්තේ කෙසේද? දකුනු ලංකාවේ වාමාංශයට මුහුන දීමට සිදුවී තිබෙන ප‍්‍රබලතම අභියෝගය නම් දක්ෂිනාංශික රනිල් වික‍්‍රමසිංහ ආන්ඩුව සහ විපක්ෂයට විසි වී සිටින සිංහල ස්වෝත්තමවාදය යන පෙරමුනු දෙකටම එරෙහි අරගලයක යෙදෙන්නට සිදුවී තිබීමයි. මෙය ඉතා සංකීර්න තත්වයක් බව නොකිවමනාය.

මෙතැනදී දකුනේ ප්‍රගතිශීලීන් හා වාමාංශය ඉදිරියේ තිබෙන ඉදිරි මාර්ගය වූ කලී සිංහල ජාතිවාදයට විරුද්ධව දෙමල ජනතාවගේ ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රීය අයිතිවාසිකම්වලට පක්ෂ සක‍්‍රීය ආස්ථානයක් ගන්නා ගමන් සමාජ-ආර්ථික ඉල්ලීම් වටා සමාජය සංවිධානය කිරීමය. අධ්‍යාපනය, සෞඛ්‍ය. වැටුප් ප‍්‍රශ්න, වෘත්තීය සමිති අයිතිවාසිකම්, උතුරුමැද පලාතේ වකුගඩු රෝගය ආදී ප‍්‍රශ්න මග හැර යා නොහැකි ලෙස ජාතික දේශපාලන මාතෘකා බවට පත්කිරීමයි. එනම් විරෝධය සහ විසම්මුතිය සිංහල ජාතිකවාදී කඳවුර තුල සංවිධානය වීමට ඉඩ නොදී වෙනත් අක්ෂයක් ඔස්සේ එය රැඩිකල් ලෙස සංවිධානය කිරීමයි. විසම්මුතිය එලෙස විකල්ප අක්ෂයක් වටා සංවිධානය නොවේ නම් බොහෝ විට සිදුවිය හැකි දෙය නම් 2002-2005 ඉතිහාසය නැවත වතාවක් ප‍්‍රතිනිර්මානය වීමකි.  

2 comments:

  1. Sinhala nationalist group without its leader champika ranawaka is a bunch of nuts that has lost its vision.so do not worry about nationalist. But mark my word CR will bite everyone who come in front of him. Egaerly waiting to sees the battle between ranawaka and ranil which is on the card.a true battle between master political tacticians.

    ReplyDelete
  2. Since when did ponil stopped sipping Master O'bahmas.back ......Rata hamarai!! Venasa Marai!!! I.O.ke Sira.Traitors with the lot on display @ colombia..

    ReplyDelete