Thursday, September 24, 2015

යථාර්ථය හයිබ්‍රිඩ් නම් විකල්පය කුමක්ද?

යුක්තිය ජීවමාන ඉල්ලීමකි 
යුද අපරාධ චෝදනා  සහ ලංකාවේ සිවිල් යුද්ධය අවසාන කාලයේ සිදුවූ මානව හිමිකම් කඩකිරීම් සම්බන්ධ ප්‍රශ්නය ඉදිරියේ කල යුත්තේ කුමක්ද? දැනට මේ ගැන එකිනෙකට වෙනස් ඉදිරි දර්ශන හතරක් ඉදිරිපත් වී තිබේ. ඒවා මෙසේය -

අ) යුද්ධය අවසාන කාලයේ යම් යම් සිදුවීම් හටගත්තා විය හැක. ඒවා දේශීය අධිකරන මගින් විමර්ශනය කල යුතුය. ජාත්‍යන්තර ක්‍රියාවලියක් ඒ සදහා අවශ්‍ය නැත.

ආ) දේශීය අධිකරනය ගැන විශ්වාසය තැබිය නොහැක. එම නිසා ජාත්‍යන්තර යාන්ත‍්‍රනයක් අවශ්‍ය කෙරේ.

ඇ)  යුද අපරාධ සිදුවී නැති නිසා කිසිදු විමර්ශනයක් අවශ්‍ය නැත. එම නිසා දේශීය හෝ ජාත්‍යන්තර විමර්ශනයක අවශ්‍යතාව පැන නොනගී

ඈ)  විදේශීය නෛතික විශේෂඥයින් ද ඇතුලත් දේශීය-විදේශීය හයිබ‍්‍රිඞ් යාන්ත‍්‍රනයක් මගින් යුද අපරාධ චෝදනා විමර්ශනය කල යුතුය.

මෙම විවිධ ආස්ථාන දරන බලවේග අපට මෙසේ පෙලගැස්විය හැක. ඉහත මුලින් කී මතය මේ මොහොතේ ආන්ඩුවේ නිල ස්ථාවරයයි. ජනතා විමුක්ති පෙරමුන ද දරන්නේ ඒ හා සමාන මතයකි. දෙවන ඉල්ලීම මූලික වශයෙන් මතු වී එන්නේ දෙමල සමාජය තුලිනි. යුද්ධය අවසාන කාලයේ විශාල සංහාරයකට තම සමාජය මුහුන දුන් බවට සාමූහික සම්මුතියක් දෙමල සමාජය තුල පවතී. ඊට යුක්තිය ඉටුවිය යුතුය යන්න මේ මොහොතේ දෙමල දේශපාලන සමාජය විසින් මතු කරනු ලබන ප‍්‍රධානතම ඉල්ලීමකි. ඉහත තෙවැනි අදහස සිංහල ජාතිකවාදීන්ගේ ආස්ථානයයි. සිවුවැනි ඉදිරි දර්ශනය මීට දින කිහිපයකට පෙර ලංකාව පිලිබද යුද අපරාධ වාර්තාව එලිදැක්වූ එක්සත් ජාතීන්ගේ මානව හිමිකම් මහ කොමසාරිස් කාර්යාලය ඉදිරිපත් කරන යෝජනාවයි. මෙය මුලින් කී ඉදිරි දර්ශන දෙක අතර යම් තුලනයක් ඇති කිරීමට ගත් උත්සාහයක් ලෙස හදුනාගත හැක.

හයිබ්‍රිඩ් අධිකරනයකට විරුද්ධ වන අය ඒ සදහා මූලික තර්ක දෙකක් මත පදනම් වී ගනිති. එවැන්නක් 1. ලංකාවේ ස්වෛරීභාවය උල්ලංඝනය කරයි හා 2. හයිබ‍්‍රිඞ් අධිකරනයක් යෝජනා කරන බලවේග ( එනම් මූලික වශයෙන් බටහිර රටවල් )  එය කරන්නේ සද්භාවීව නොවේ යන්න එකී තර්කයෝය.

මේ තර්ක විචාරයට ලක්කල හැක්කේ කෙසේද? 2009 දී අවසාන වූ ලංකාවේ සිවිල් යුද්ධය කෙලවර වූයේ එවකට තිබූ ආන්ඩුව ප‍්‍රකාශයට පත්කල පරිදි ‘මානුෂීය මෙහෙයුමක් ’ ලෙස නොව මහා සංහාරයක් ලෙසය. සිංහල සමාජය කෙතරම් ඇස් වසාගන්නට උත්සාහ කලත් යථාර්ථය මෙයයි. රාජ්‍ය බලය යොදා මේ සත්‍යය ලංකාව තුල යටපත් කල හැකි වූවත් තවදුරටත් අප ජීවත් වන්නේ දූපත් යථාර්ථයක නොව ගෝලීය යථාර්ථයක වන නිසා වඩා පුලුල් තලයක දී මෙම ප‍්‍රශ්නය නැවත නැවත මතුව ඒම නතර කල නොහැක.

යුද්ධය දෙමල සමාජය මත මහත් විනාශයක් ඇති කලේය. අවම වශයෙන් යුද්ධයේ අවසාන සති කිහිපය තුල දෙමල සිවිල් වැසියන් 40 000 ට ආසන්න සංඛ්‍යාවක් මිය ගිය බවට දැනට චෝදනා නැගී තිබේ. යුද මුක්ත කලාපවලට ශෙල් බෝම්බ දැමීමේ සිට යටත් වූ දෙමල ජාතිකයින් නීති විරෝධීව අතුරුදහන් කිරීම, වධහිංසා පැමිනවීම ආදිය දක්වා පුලුල් පරාසයක චෝදනා ලංකාවේ රජයට එරෙහිව එල්ල වී තිබේ. එල්ටීටීඊ සංවිධානයටත් මේ විදිහේම චෝදනා නැගී තිබෙන නමුත් එල්ටීටීඊය භෞතිකයක් ලෙස නොපවතින පසුබිමක් තුල යුද අපරාධ චෝදනාවන්ගේ සෘජු එල්ලය බවට පත්වන්නේ ලංකාවේ රජයයි.  

පසුගිය කාලයේ ලංකාවේ යුද අපරාධ පිලිබද සාධාරන විමර්ශනයක් පැවැත්විය යුතුය යන අදහස මතුකල ජාත්‍යන්තර ප‍්‍රජාවේ කන්ඩායම් අපට කොටස් දෙකකට වර්ග කල හැක.

1. බටහිර බලවත් රටවල ආන්ඩු - මේ ආන්ඩුවල සද්භාවීත්වය ගැන මතු වන ප‍්‍රශ්නය මුලුමනින්ම නිවැරදිය. ඒ ආන්ඩු මෙම ප‍්‍රශ්නය චීන හිතවාදී රාජපක්ෂ රජය අපහසුතාවයට පත්කිරීම සදහා දඩමීමා කරගත් බවට නැගෙන චෝදනාවේ ඇත්තක් තිබේ. රාජපක්ෂ නැති පසුබිමක් තුල යුද අපරාධ විමර්ශනය තනුක කිරීමට එක්සත් ජනපදය ගන්නා උත්සාහය විසින් තවදුරටත් මේ අදහස ශක්තිමත් කරයි.

2. බටහිර ( හා වෙනත්  රටවල ) ආන්ඩුවලින් පිටත පුරවැසි සමාජය - එනම් විදේශීය රටවල වාමගාමී, ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රීය හා ප‍්‍රගතශීලී කන්ඩායම් ද ඇතුලු පුලුල් ස්ථරයක් ලංකාවේ යුද අපරාධවලට විරෝධය පලකලේය.ඒ අනුව ලංකාවේ මානව හිමිකම් තත්වය ගැන විදෙස් රටවලින් එන විරෝධය හුදු අධිරාජ්‍යවාදී කුමන්ත‍්‍රනයක් ලෙස දැකීම ලිංමැඩි චින්තනයේ ප‍්‍රතිඵලයකි. ‘ජාත්‍යන්තර ප‍්‍රජාව’ යනු ප‍්‍රතිවිරෝධයන්ගෙන් තොර සමජාතීය ප‍්‍රපංචයක් නොවේ.උදාහරනයක් ලෙස ලංකාවේ යුද අපරාධ පිලිබද ප‍්‍රශ්නය මතුකල අය අතර අධිරාජ්‍ය විරෝධීන් ලෙස ලොව ප‍්‍රචලිත බොහෝ පුද්ගලයින් සිටී. අරුන්දතී රෝයි, නොම්චොම්ස්කි, ජෙරමි කෝබින් ආදීහු ඊට උදාහරනයෝය.

ලංකාවේ ජාතික රාජ්‍යය සීමාව තුල දෙමල ජනතාව අසාධාරනයට හා පෑගීමට ලක්වී සිටිති. තම ජනයාට එරෙහි සංහාරයක් ලෙස ඔවුන් දකින යුද්ධය ලංකාවේ රාජ්‍යය විසින් ‘ජයග‍්‍රහනයක්’ ලෙස සලකා වාර්ෂිකව සමරනු ලැබේ. දැන් එබදු රාජ්‍යයක කොටස් වන පොලිසිය, උසාවිය ඇතුලු ආයතන යුද්ධයේ දී රාජ්‍යය විසින් කල යුද අපරාධ ගැන සාධාරන පරීක්ෂනයක් සිදුකරනු ඇතැයි කිව හැක්කේ ස්වෝත්තමවාදී නරුමයෙක්ටම පමනි. දෙමල සමාජය ‘ජාත්‍යන්තර පරීක්ෂනයක් ’ ඉල්ලා සිටින්නේ අහේතුකව නොවේ. සරලවම ඔවුන්ට ලංකා රාජ්‍යයේ නීතිමය තන්ත‍්‍රය විශ්වාස නැත. රාජ්‍යය විසින් කල අපරාධ රාජ්‍යය විසින් සාධාරන ලෙස විනිශ්චය කොට වැරදිකරුවන් හදුනා ගනු ඇද්ද? එය එසේ නොවේ යැයි විශ්වාස කිරීම ‘ස්වෛරීභාවයට’ පටහැනි විය හැකි වූවත් යථාර්ථයට අනුකූලය.

ඒ අනුව ‘දේශීය යාන්ත‍්‍රනයකින් සිදුකෙරෙන අපක්ෂපාතී පරීක්ෂනයක්’ ගැන කථා කරන සියල්ලෝ කරන්නේ සවිඥානික වංචාවකි. එවැන්නක් ඇත්තටම තිබිය නොහැක. සත්‍යය හෙලිදරවු වීම අවංකව අපේක්ෂා කරන යමෙක් වේද ඒ සදහා තිබෙන වඩාත්ම ප‍්‍රායෝගික හා යථාර්ථවාදී විකල්පය ජාත්‍යන්තර සහභාගීත්වය මගින් තුලනය වූ සම්මිශ‍්‍රිත විමර්ශන යාන්ත‍්‍රනයකි යන්න පැහැදිලිය. මෙය පරමාදර්ශී විකල්පයක් නොවිය හැක. එහෙත් යුක්තිය පිලිබද දෙමල සමාජය වෙතින් ඉදිරිපත් වන ප‍්‍රජාතාන්ත‍්‍රීය ඉල්ලීම බැරෑරුම් ලෙස සලකන කිසිවෙක්ට මේ මොහොතේ මෙම විකල්පය මග හැර යා නොහැක.

No comments:

Post a Comment