Friday, June 27, 2014

රාජපක්ෂගේ තෙරුවන් සරන සහ ඥානසාරගේ අබ සරන

නාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ පසුගිය දිනෙක හම්බන්තොට වරායේ පැවැති උත්සවයකට සහභාගී වෙමින් ‘‘සමහරු දැන් සුලු සිද්ධියකටත් මහ ලොකු හර්තාල් කරනවා‘‘ යැයි උදහස් හඩින් පැවැසීය. අලුත්ගමදී මුස්ලිම් ජනතාව ඉලක්ක කරගෙන සිදුවූ ජාතිවාදී පහර දීම් වලට ප‍්‍රතිචාරාත්මකව මුස්ලිම් කඩ සාප්පු වසා දමන හර්තාල් ව්‍යාපාර රට තුල ක‍්‍රියාත්මක විය. මෙම හර්තාල් ව්‍යාපාර මෙහෙයවීමේ චෝදනාව මත ‘මුස්ලිම් අයිතීන් සුරැකීමේ සංවිධානය’ නමැති සංවිධානයේ සාමාජිකයන් සිවුදෙනෙක් පොලිසිය විසින් පසුගිය දිනෙක අත්අඩංගුවට ගනු ලැබූ අතර හර්තාල් ව්‍යාපාර ගැන ප‍්‍රශ්න කිරීම සදහා ජූනි 25 දා බස්නාහිර පළාත් එජාප මන්ත‍්‍රී මුජිබර් රහුමාන් හතර වෙනි තට්ටුවට කැදවන ලදී. ඇමති රවුෆ් හකීම් මුස්ලිම් ජනයාට එරෙහිව රට තුළ සිදුවන වෙනස්කොට සැලැකීම් ගැන විදේශ රටවල් දැනුවත් කිරීම සිංහල ජනමාධ්‍ය විසින් වාර්තා කර තිබුණේ ‘රට පාවා දීමක්’ ලෙසය.

‘සමහරු සුලු සිද්ධියකටත් මහ ලොකු හර්තාල් කරනවා’ කියා ජනාධිපති කියද්දී ඔහු ‘සුලු සිද්ධියක්’ ලෙස මෙතැනදී හදුන්වා දී තිබෙන්නේ කුමක්ද? මුස්ලිම් ජාතිකයින් කිහිප දෙනෙක්ගේ ජීවිතද ඇතුලු කෝටි ගනනක් වටිනා දේපල විනාශ කරනු ලැබූ අලුත්ගම ජාතිවාදී කෝලාහලයයි මොහුට ‘සුලු සිද්ධියක්’ ලෙස පෙනෙන්නේ. මෙම ජාතිවාදී කලබලය පුපුරා ගියේ බොදු බල සේනා නමැති සිංහල නාසිවාදී සංවිධානයේ වර්ගවාදී මැදිහත්වීම හේතුකොට ගෙනය. වර්ගවාදයෙන් කුප්පනු ලැබූ සිංහල පිරිස් මුස්ලිම් නිවාස කොල්ලකද්දී, මිනිසුන් ඝාතනය කරද්දී මුස්ලිම් පිරිස් වෙතින්ද ප‍්‍රතිප‍්‍රහාර එල්ල වූයේය. සිංහල මැර කන්ඩායම් වලට පොලිසියේ හා පොලිස් විශේෂ කාර්ය බලකායේ සක‍්‍රීය හා නිෂ්ක‍්‍රීය සහයෝගය ලැබුනු බවට තොරතුරු මේ වනවිට හෙලිදරවු වෙමින් පවතී. සිංහල මැර පිරිස් මුස්ලිම්වරුන්ට පහර දෙද්දී පොලිසිය පසෙකට වී බලා සිට ඇත. මෙය එක්තරා ආකාරයකට ‘83 කලු ජූලියේ ඇති වූ සංසිද්ධීන් වෙනත් ආකාරයකින් පුනරුච්චාරනය වීමකි.

හර්තාල් පැන නගින්නේ මෙම ජාතිවාදී පහරදීම් වලට ප‍්‍රතිචාරීවය. හර්තාල් කල අයට විරුද්ධව දැන් රාජ්‍යය නීතිය බලාත්මක කරමින් සිටී. එහෙත් වර්ගවාදී කෝලාහලයක් පුපුරා යන ලෙස ක‍්‍රියා කල එකදු හෝ සිංහල වර්ගවාදී සංවිධානයක් / නායකයෙක් කිසිදු ආකාරයකට නීතිය ඉදිරියට පමුනුවා නැත. අලුත්ගම සිද්ධියට අත්‍යාසන්නව එම නගරයේ පැවැත්වූ බොදු බල සේනා රැස්වීමේදී ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාර කල කථාව පැහැදිලිවම ‘මහජන සාමය’ කඩ කිරීමට තුඩු දෙන්නා වූ කථාවකි. ‘වැඩිය නටන්න ආවොත් මුස්ලිම් කඩ සාප්පු වලට අබ සරනයි‘ කියා එහිදී ඔහු උද්වේගකර පේ‍්‍රක්ෂකාගාරයකට ප‍්‍රසිද්ධියේ පවසයි. මේ කිසිදු ක‍්‍රියාවක් රජයේ නීති ඇස ඉදිරියේ ‘වරදක්‘ ලෙස සටහන් වී නැත.

අලුත්ගම සිදුවීම සහ ඊට පසුව දිගහැරුනු සිද්ධි දාමය ලංකා රාජ්‍යයේ වාර්ගික පක්ෂපාතීත්වය සම්බන්ධ කදිම නිදර්ශනයකි. වාර්ගික සම්බන්ධතා විෂයෙහිලා ගත් විට මෙරට රාජ්‍ය යන්ත‍්‍රනය තුළ සිංහල බෞද්ධ ජනවර්ගය කෙරෙහි නෛසර්ගික පක්ෂපාතීත්වයක් තිබේ. ඒ අනුව ගලගොඩඅත්තේ ඥානසාර තමන්ගේ කුප‍්‍රකට අලුත්ගම දේශනාවේදී කියූ දේ ඇත්තකි. ‘ මතක තබාගන්න තාම මේ රටේ තියෙන්නේ සිංහල පොලිසියක්. සිංහල හමුදාවක්‘ යැයි ඔහු එහිදී කියයි. මුස්ලිම් මිනිසුන් මරා දමද්දී හමුදාව හා පොලිසිය නිෂ්ක‍්‍රීයව බලා සිටින්නේ ඇයි? එම ජාතිවාදී පහරදීම් ජනාධිපතිවරයාට ‘සුලු සිදුවීමක්‘ වන්නේ කෙසේද? සිංහල ජාතිවාදී මැරයින් නීතිය ඉදිරියේ ‘වැරදි’ නොවන්නටත් මුජිබර් රහුමාන් පමනක් හතර වන තට්ටුවට කැදවීමටත් හේතුව කුමක්ද? වර්ගවාදය අවුස්සන ජාතිවාදී රැස්වීම් සංවිධානය කොට එම වේදිකා මත සිට මුස්ලිම් ජාතිකයන්ට පරිභව කිරීම සහ ද්වේශසහගතව බැන වැදීම ‘වරදක්’ නොවන්නේත් හර්තාල් සංවිධානය කිරීම ‘වරදක්’’ වන්නේත් ඇයි? මේවා වූ කලී ලංකාවේ රාජ්‍ය ව්‍යුහය තුළ නිධන්ගත වාර්ගික පක්ෂග‍්‍රාහීත්වය සම්බන්ධ නොබිදිය හැකි සාක්ෂි වන්නේය.

ජාතිවාදී කෝලාහලයට පසු ජනාධිපති ගැටුම සම්බන්ධයෙන් නිවේදනයක් නිකුත් කර තිබුනි. සිංහල දෙමල මුස්ලිම් සියලු දෙනා එක මවකගෙ දරුවන් මෙන් ජීවත් විය යුතු බව පවසන ජනාධිපති සිය නිවේදනය අවසන් කොට තිබුනේ ‘ඔබ සැමට තෙරුවන් සරනයි’ කියාය. බොදුබල සේනා වැනි සිංහල නාසිවාදී කල්ලි පෝෂනය කරන්නේ රාජපක්ෂ රෙජිමය බව ප‍්‍රසිද්ධ රහසකි. සුලු ජාතීන්ට එරෙහිව වෛරය හා ප‍්‍රචන්ඩත්වය වැපිරීමට අදාළ පරිසරය සකස් කරනු ලබන්නේ රාජපක්ෂ රෙජිමය විසින්ය. සුලු ජාතීන්ට එරෙහිව මෘගත්වය වග දිගා කොට, ඒ අරමුන වෙනුවෙන් පිස්සු බල්ලන් මුදා හැර - සිංහල ජනයා සමග එක මවකගෙ දරුවන් ලෙස ජීවත් වන ලෙස සුලු ජාතීන්ට ඇරයුම් කිරීම තරම් තක්කඩිකමක් තවත් වේද? මුස්ලිමුන්ට ‘අබ සරනයි‘ කියන, මුස්ලිම් ලේ ඉල්ලමින් තලු මරන සුනඛයින් වීදි පුරා ලිහා දමා එම පිස්සු බල්ලන් සමාජය විනාශ කරද්දී ජනාධිපතිවරයා ‘ඔබ සැමට තෙරුවන් සරනයි‘ කියා මධ්‍යස්ථ ලීලාවකින් පවසයි. ඥානසාරගේ ‘අබ සරන’ සහ රාජපක්ෂගේ ‘තෙරුවන් සරන’ අතර තිබෙන වෙනස කවරේද?

සුනඛයාගේ පමනක් නොව ගැලවී යා නොහැකි වන ලෙස සුනඛ ස්වාමියාගේ ද බෙල්ලෙන් අල්ලා ගත යුතුය. ඒ සදහා වන ප‍්‍රගතිශීලී දේශපාලන පැනනැගීමක අවශ්‍යතාවය සමාජය විසින් මේ මොහොතේ උදක්ම ඉල්ලා සිටී.

Saturday, June 14, 2014

හයිඩ් පිටියද? ඉන්දීය තානාපති කාර්යාලයද?

ලංකාවේ අනාගත දේශපාලනය සම්බන්ධ ඉදිරි දර්ශන දෙකක් ඉදිරිපත් කරන දේශපාලන පෙලපාලි දෙකක් පසුගිය අගහරුවාදා ( ජූනි 10 ) දින කොළඹ නගරයේ පැවැත්වින. එක් පෙලපාලියක් නෙලූම් පොකුන පරිශ‍්‍රය අසලින් ආරම්භ වී හයිඞ් පිටිය වෙත පැමිනි අතර අනිත් පෙලපාලිය ගාලු පාර දිගේ පැමින ඉන්දීය මහ කොමසාරිස් කාර්යාලය අසලින් නතර විය. අන්තර් විශ්ව විද්‍යාලයීය ශිෂ්‍ය බල මන්ඩලය , වෘත්තීය සමිති සහ වෙනත් බහුජන සංවිධාන ගනනාවක් සමග එකතු වී සංවිධානය කරන ලද මුල් පෙලපාලිය නම් කොට තිබුනේ ‘නව ලිබරල් ධනවාදයට හා ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විරෝධී පාලනයට එරෙහි සිසු ජන පෙලගැස්ම’ නමිනි. ජාතික නිදහස් පෙරමුන ඇතුලු ජාතික සංවිධාන එකමුතුව විසින් සංවිධානය කරන ලද දෙවන පාගමන පවත්වන ලද්දේ ලංකාව තුල ඊලමක් නිර්මානය කල යුතු බවට තමිල්නාඩු මහ ඇමතිනී ජයලලිතා ජයරාම් කරන ලද ප‍්‍රකාශයකට විරෝධය දැක්වීම සදහාය.

අවිශිබම විසින් පාගමන අවසානයේ රැලියක් හයිඞ් පිටියේ දී පවත්වන ලදී. එම රැලිය ඇමතූ සමාජයේ විවිධ ක්ෂේත‍්‍ර නියෝජනය කරමින් පැමින සිටි කථිකයෝ තම තමන්ගේ ක්ෂේත‍්‍ර වල තිබෙන සමාජ ප‍්‍රශ්න ගෙන හැර දැක්වූහ. මහජන අධ්‍යාපනයට කෙරෙන මුදල් කප්පාදු කිරීමේ සිට සෞඛ්‍යය සේවාව පෞද්ගලිකකරනය වීම, කෘෂි යෙදවුම් වෙළදපොලකරනය වීම සහ ඒ හරහා ගොවීන් සූරාකෑමට ලක්වීම, අගනුවරින් පන්නා දැමීමට නියමිත නාගරික දිලින්දන්ගේ ප‍්‍රශ්නය, සමාගම් වල ලාභය වෙනුවෙන් පරිසරය විනාශ වීම ආදී ප‍්‍රශ්න රාශියක් මෙහිදී අවධාරනයට ලක් කෙරින. මේ ප‍්‍රශ්න වල මූලික වග උත්තරකරු ලෙස හදුනාගන්නා ලද්දේ රජය විසින් අනුගමනය කරමින් සිටින නව ලිබරල් සමාජ ආර්ථික ප‍්‍රතිපත්තියයි. මේ සමාජ ආර්ථික මොඩලය බලාත්මක කිරීමට යාමේදී ඊට එරෙහිව මතුවන විරෝධතා මර්දනය කරනු වස් ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍ර විරෝධී පාලන තන්ත‍්‍රයක් අටවා ගැනීමට සිදුවන ආකාරයත් රැලියේදී සාකච්ඡාවට ගන්නා ලදී.

ඉන්දීය මහ කොමසාරිස් කාර්යාලය ඉදිරිපිටදී නතර වූ අනිත් පාගමන ජයලලිතා ජයරාම්ගේ අනුරුවක් ගිනි තබා ඒ වටා ගෝත‍්‍රික නැටුමක් රගදක්වා අවසාන වූයේය. ප‍්‍රශ්නය මෙයයි : ජයරාම් හැර වෙනත් පඹයෝ සිටිත්ද? ලංකාව තුල මෙතෙක් මහජන සේවාවන් ලෙස සැලැකූ දේවල් ඇතුලූ සියලූ දෑ වෙළදපොලකරනය වෙමින් තිබේ. සෑම දෙයකටම මිලක් නියම වෙමින් ඇත. එය සාමාන්‍ය මිනිසාගේ ජීවන බර වැඩි කොට ඇත. මේ ජීවන බර සමග ඔට්ටු වීමට වෙනදාටත් වඩා වැඩියෙන් වැඩ කිරීමට සාමාන්‍ය මිනිසාට බල කෙරී ඇත. එක් රැකියාවක් කරමින් සිටි අය අතුරු රැකියා කරති. අතිකාල සේවා සොයායති. මේ කාර්යබහුල කැඹිරීම තුළ සාමාන්‍ය මිනිසාට අහිමි වන්නේ විවේකය සහ ජීවන තෘප්තියයි. දෛනික ජීවිතය තුල පහල පාංතික ලාංකීය මිනිසා හෙම්බත් වී සිටී. මෙම පීඩාව ජනිත කරන සමාජ ආර්ථික මොඩලය පවත්වාගෙන යන්නේ කවුද? මහා සමාගම්, විශාල ව්‍යාපාරික ධනවතුන්ගේ වාසිය සදහා වූ මෙම සමාජ ආර්ථික මොඩලය පවත්වා ගෙන යන්නේ ශ‍්‍රීලනිපය හා එජාපය ප‍්‍රමුඛ දේශපාලන ප‍්‍රභූ තන්ත‍්‍රය විසිනි. ගිනි තබනවා නම් ගිනි තැබිය යුත්තේ මෙම සමස්ථ බල ව්‍යුහය නියෝජනය කරන පඹයෙකි.

එහෙත් ඒ වෙනුවට ජාතික නිදහස් පෙරමුන අපට කියන්නේ මොනවාද? එය සමාජයේ විරෝධය තමිල්නාඩුවේ දෙමල දේශපාලකයින්ට එරෙහිව සංවිධානය කරයි. මේ සිංහල ජාතිකවාදී කතිකාව අනුව සිංහල මිනිසාගේ සතුරා සිටින්නේ සිංහල සමාජය තුළ නොව සමාජයට පිටතින්ය. එම බාහිර දුෂ්ට සතුරා පරාජය කිරීම අපගේ මූලික කටයුත්ත ලෙස සැලැකිය යුතුය. ඒ සදහා අප සමාජය අභ්‍යන්තරයේ දැවෙන ගැටලූ ද්විතීක කළ යුතුය. ‘බඩට උඩින් රට තබමු‘ යනුවෙන් වර නගන ලද්දේ මේ ප‍්‍රවේශයයි.

මේ බාහිර සතුරා කවදාවත් පරාජය වී අවසන් වන කෙනෙක් නොවේ. සිංහල ජාතිකවාදයේ උත්කෘෂ්ටම ජයග‍්‍රහනය ලෙස සැලකිය හැකි ප‍්‍රභාකරන්ගේ මරනයෙන් පසුව වුව මෙම බාහිර සතුරාගේ පැවැත්ම අහෝසි නොවූ අතර සම්බන්ධන්, විග්නේශ්වරන්,ජයලලිතා, ගෝපි වැනි  ඕනෑම දෙමල නමකින් මේ රික්තකය නිරන්තරයෙන් පුරවනු ලැබේ. මේ අනුව සමාජයේ සාමාන්‍ය මිනිසාගේ විරෝධාකල්පය කවදාවත් පරාජය වී අවසන් නොවන ව්‍යාජ සතුරෙක්ට එරෙහිව දිගින් දිගටම සංවිධානය කරමින් සිටීම ජාතිවාදීන්ගේ කාර්යයයි. සිය ජීවිතයේ සැබෑ පීඩාවේ මූලය වන පවතින සමාජ ආර්ථික මොඩලයට විරුද්ධව ජනතාව සංවිධානය වීම වැලැක්වීමට නම් දිගින් දිගටම මෙබ`දු ව්‍යාජ සටන් නඩත්තු කිරීමට සිදුවේ.

ජූනි 10 වන දා එකම වේලාවක කොලඹ දී මුලූ දුන් පෙලපාලි දෙක ලංකාවේ අනාගත දේශපාලනය සම්බන්ධයෙන් එකිනෙකට වෙනස් ඉදිරි දර්ශනයන් ඉදිරිපත් කරන්නේ ඒ අනුවය. එක් පෙලපාලියක් සමාජ ආර්ථික පසමිතුරුතා මත පවතින සමාජ ක‍්‍රමයට එරෙහිව සමාජය සංවිධානය කළ යුතු බවට යෝජනා කරද්දී අනෙක වාර්ගික පසමිතුරුතා මත සමාජය පෙලගැස්වීමට යෝජනා කරයි. ඒ පවතින සමාජ ක‍්‍රමය ප‍්‍රශ්න වීම වැලැක්වීම සදහාය. අප තෝරාගන්නේ නෙලූම් පොකුනේ සිට හයිඞ් පිටියට යන මාවතද? ගාලු පාර දිගේ ඉන්දීය මහකොමසාරිස් කාර්යාලයට යන මාවතද? යන්න මත අපගේ සමාජයේ අනාගතය තීරනය වනු ඇත.  

Saturday, June 7, 2014

එදිරිවීර සරච්චන්ද්‍ර දෙපයින් සිටුවීම


මහාචාර්ය සරච්චන්ද්‍ර 
හාචාර්ය එදිරිවීර සරච්චන්ද්‍ර ‘ධර්මිෂ්ඨ සමාජය’ නමැති කෘතිය රචනා කරන්නේ ලංකාව නව ලිබරල් ධනවාදය වෙත ඇතුලූ වූ මුල් අවධියේය. මෙම කෘතිය හරහා සරච්චන්ද්‍ර විවෘත ආර්ථිකය ලෙස එකල හැඳින්වූ නව ලිබරල් ධනවාදය විසින් සමාජය තුළ ගොඩනගන හර පද්ධතීන් සහ වටිනාකම් පිලිබඳ තියුනු විවේචනයක් ඉදිරිපත් කරයි. ධනවාදී සමාජය තුළ සෑම දෙයක්ම වෙලඳ භාන්ඩ බවට පත්වන ආකාරයත්, මිනිසා වෙලඳ භාන්ඩ අත්පත් කරගැනීම සිය ජීවිතයේ පරම නිෂ්ඨාව බවට පත්කරගත් ආධ්‍යාත්මික වශයෙන් දිලිදු සත්වයෙක් බවට ඌනනය වන ආකාරයත් මෙහිදී ඔහුගේ අවධානයට හසුවේ. කලාව වෙලඳපොලකරනය වීමේ විපාක ගැන සරච්චන්ද්‍ර එම කෘතිය තුළ විශාල සාකච්ඡාවක් ගොඩ නගයි. සයිබර් යුගයේ ජීවත් වන වත්මන් මිනිස් පරම්පරාව මේ පොත ගැන සමහර විට අසාවත් නැති වීමට ඉඩ තිබේ. උසස් පෙල සිංහල විෂය කරන උදවියට විෂය නිර්දේශයට නියමිත වී තිබෙන නිසා 'මනමේ' හෝ ' මලගිය ඇත්තෝ' පරිශීලනය කිරීමට බල කෙරී තිබෙන නිසා සරච්චන්ද්‍ර ගැන යම් පමනකින් දැන සිටියත් ඒ දැනුම 'ධර්මිෂ්ඨ සමාජය' දක්වා ව්‍යාප්ත වූවක් නොවන බවට නම් සැකයක් නැත.

සරච්චන්ද්‍ර මිය ගොස් දැන් වසර ගනනාවක් ගත වී ඇත. සරච්චන්ද්‍රගේ ’ධර්මිෂ්ඨ සමාජය’ කෘතිය ලියා දැන් දශක තුනකට ආසන්න කාලයක් ගෙවී තිබේ. සරච්චන්ද්‍රගේ ජීවිතය අවසාන කාලයේ සමාජය මත යම්තම් පතිත වී පැතිරෙමින් තිබුනු නව ලිබරල් ධනවාදය මේ වන විට මුලූ සමාජයම සිය ග‍්‍රහනයට ගත් යථාර්ථයකි. වෙළඳභාන්ඩකරනය සමාජය තුළ එහි තාර්කික උපරිමය කරා ගමන් කරමින් තිබෙන අතර ‘සංවර්ධනය’ ලෙස වර නගා තිබෙන්නේ මෙලෙස සිදුවන වෙලඳභාන්ඩකරන ක‍්‍රියාවලියයි. ජේ.ආර්.ජයවර්ධන 1977 දී බලයට පැමිනියේ ‘ධර්මිෂ්ඨ සමාජයක්’ ගොඩනගන බවට ප‍්‍රතිඥා දෙමිනි. එක් අතෙකින් නව ලිබරල් ප‍්‍රතිසංස්කරන හඳුන්වා දෙන ගමන් අනිත් අතින් ආගම හා ජාතිය ගැන මතවාදී තලයේ අලංකාරිකයක් පවත්වා ගැනීමට ජයවර්ධන රජය දිගටම ක‍්‍රියා කළේය. පන්සල් වලට අතහිත දීම, භික්ෂූන් ඉදිරියේ ව්‍යාජ ගෞරවයක් පෙන්වමින් සංඝ සමාජය සමග වංක සහයෝගයක් පවත්වා ගැනීම ජයවර්ධන විසින්  සිදු කරන ලදී. ජාතික ප‍්‍රශ්නය විෂයෙහි ජයවර්ධන සිංහල වාර්ගික ජාතිවාදය මත පදනම්ව තීරණ ගත් තැනැත්තෙකි. ඒකීය ලංකාව රැකීම සඳහා දෙමළ සන්නද්ධ කන්ඩායම් විනාශ කරදැමිම ජාතික ගැටලුව  සම්බන්ධයෙන් ඔහුගේ ද ඉදිරි දැක්ම වූයේය.

රොනල්ඩ් රේගන්ට ඇතෙක් පූජා කරන ජේආර්
වර්තමානයේ ‘මහින්ද චින්තනය’ නමින් ක‍්‍රියාත්මක වන්නේ ජේ.ආර්.ජයවර්ධනගේ මෙම නව ලිබරල්වාදී මොඩලය මය. වෙළඳභාන්ඩකරන ක‍්‍රියාදාමය සඳහා සියලූ පහසුකම් සපයන ගමන් අනිත් අතට වාර්ගික ජාතිවාදයත්, ආගම පිළිබඳ අලංකාරිකයත් මතවාදී තලයේ මහින්ද රාජපක්ෂ රජය විසින් නඩත්තු කරනු ලබයි. ස්වකීය ප‍්‍රතිසංස්කරන සඳහා වූ මහජනය සහයෝගය පාලකයින් රඳවා ගන්නේ මෙලෙස නඩත්තු කරන මතවාදය හරහාය. මේ අනුව ‘මහින්ද චින්තනය’ වූ කලී ‘ධර්මිෂ්ඨ සමාජය’ සංකල්පයේ දෙවන සංස්කරනය යැයි කිව හැක.

සිංහල සාහිත්‍යය සමාජය තුළ ධනවාදී සමාජයක් තුළ මිනිසා ගොදුරු වන ආධ්‍යාත්මික දිලිදුබව පිලිබඳ අදහස් දැක්වූ බොහෝ ලේඛකයින් හා කලාකරුවන් සොයාගත හැක. සරච්චන්ද්‍ර එම විවේචනය විධිමත්ව ගොනු කළ අතර මහගමසේකර, කේ.ජයතිලක වැන්නවුන්ගේ රචනා තුල ද මේ විවේචනය හඳුනාගත හැක. මාර්ටින් වික‍්‍රමසිංහ ද ධනවාදී සමාජය ගැන විවේචනාත්මකව ලියූ පුද්ගලයෙකි. මොවුහු මාක්ස්වාදීන් නොවෙති. මෙම සාහිත්‍යකරුවන් මධ්‍යම පංතික බුද්ධිමතුන් පිරිසකි. ධනවාදී සමාජය ගැන මොවුන්ගේ විවේචනයේ සීමාවන් රාශියකි. ඒ සීමාවන් මොනවාද කියා වෙනම සාකච්ඡාවක් සිදුකළ හැක. කෙසේ වුවද සැලැකිය යුතු කාරනය වන්නේ ලංකාව තුළ ධනවාදී සමාජ කොන්දේසි යටතේ මනුෂ්‍යයාගේ ගොදුරු වන ඉරනම පිළිබඳ සාරවත් අදහස් දැක්වීමක් සිදුකල ලේඛක පරම්පරාවක පැවැත්මයි.

ලංකාවේ සාම්ප‍්‍රදායික සාහිත්‍යය කතිකාව තුළ මේ ලේඛකයින් ‘මහා සාහිත්‍යවේදීන්’ ලෙස හුවා දක්වනු ලැබේ. පාසල් හා විශ්ව විද්‍යාල විෂය නිර්දේශ වල මොවුන් සහ මොවුන්ගේ කෘතීන් අන්තර්ගත වේ. මාර්ටින් වික‍්‍රමසිංහ ‘හෙලයේ මහා ගත්කරු’ය. සරච්චන්ද්‍ර සම්බන්ධයෙන් ද එවැනි ප‍්‍රතිරූපයක් නඩත්තු කරනු ලැබේ.

එහෙත් මොවුන් විසින් සිදුකළ සමාජ විවේචනය මේ සාකච්ඡාවන් තුළ දී හලා  දමා ඇත. උදාහරනයක් ලෙස එදිරිවීර සරච්චන්ද්‍ර ගැමි නාට්‍ය ගැන පර්යේෂන කළ බුද්ධිමතෙක් ලෙස විනා ධනවාදී සමාජය ගැන විවේචනය කළ විචාරකයෙක් ලෙස හඳුන්වා දීමක් සිදුවන්නේ නැත. මාර්ටින් වික‍්‍රමසිංහ සම්බන්ධයෙන් ද එසේය. ධනවාදී සමාජයේ පරිභෝජනවාදී ජීවිතය සහ හරසුන් වටිනාකම් ගැන විවේචනයක් කරන ලේඛකයෙක්ට වඩා සොකරි සහ නාඩගම් ගැන සොයමින් ගම්මාන පුරා ඇවිදින මහාචාර්යවරයෙක් ගේ ඉමේජය විවාදාත්මක බවින් අඩුය.

අධිපති කතිකාව විසින් බහිෂ්කරනය කරන ලද මෙම කොටස - එනම් මෙම සාහිත්‍යකරුවන් විසින් සිදුකරන ලද සමාජ විචාරය - නැවත සාකච්ඡාවට ගැනීම මේ මොහොතට අදාල වැදගත් කටයුත්තකි. උදාහරනයක් ලෙස සරච්චන්ද්‍රගේ ‘ධර්මිෂ්ඨ සමාජය‘ ගැන සංවාදයක් මේ මොහොතේ සමාජය තුළ ඇති කල යුතුය. සයිබර් යුගයේ මිනිස් පරම්රාව සමග 'ධර්මිෂ්ඨ සමාජය' තුල සරච්චන්ද්‍ර සාකච්ඡා කල දේවල් නැවත සාකච්ඡා කිරීම පටන් ගත යුතුය. එනම් සරච්චන්ද්‍ර ධනවාදී සමාජය පිලිබඳ ඉදිරිපත් කළ අදහස් ජනප‍්‍රිය තලයේ සාකච්ඡාවට ගත යුතුය. එම අදහස් වල තිබෙන සාරවත් කොටස සහ ඒවායේ තිබෙන සීමා වෙන් කරනු ලබන දේශපාලන විචාරයක් අවශ්‍ය කෙරෙන අතර එවැනි සංවාදයක් තමා ජීවත් වන සමාජය ගැන නැවත සිතා බලනු වස් මිනිසුන් පොළඹවන සාකච්ඡාවක් බවට පත්කරගැනීමේ විභවතාවයෙන් යුක්තය.




රනිල් වික‍්‍රමසිංහ හෙවත් බොර දිය පොකුණේ ධීවරයා

මැදමුලනත් කොලඹත් එක්වන තැන
නිදහස් අධ්‍යාපනය වෙනුවෙන් ‘සටන් කරන’ අලුත්ම තාරකාව සිරිකොතින් බිහි වී සිටී. රනිල් වික‍්‍රමසිංහ නිදහස් අධ්‍යාපනය කප්පාදු කිරීම සඳහා මහින්ද රාජපක්ෂ රජය ජාත්‍යන්තර මූල්‍ය අරමුදල සමග එකගතාවයකට එලැඹ ඇතැයි පවසමින් රට පුරා යාම අරඹා ඇත. සිය රජයක් යටතේ අධ්‍යාපනයට දල දේශීය නිෂ්පාදිතයෙන් සියයට 6 ක් වෙන් කරන බවට ද හෙතෙම ප‍්‍රතිඥා ලබා දෙමින් සිටී. එක්තරා රැස්වීමක දී වික‍්‍රමසිංහ ප‍්‍රකාශ කර තිබුණේ කන්නංගර ප‍්‍රතිපත්ති වෙනුවට අධ්‍යාපනය සම්බන්ධයෙන් මැදමුලන ප‍්‍රතිපත්තියක් රාජපක්ෂ රජය විසින් අනුගමනය කරන බවයි.

දෛනික දේශපාලන වාද විවාද වලදී ’පිරිසිදු දේශපාලනයේ’ සංකේතයක් ලෙස රනිල් වික‍්‍රමසිංහ උදාරහන කරගන්නා පිරිස් සිටිති. මේ රනිල්වාදීන්ගේ තර්කය අනුව රනිල් වූ කලී බොරු කියා සමාජය නොමග නොයවන අවංක පුද්ගලයෙකි. ඔවුන්ට අනුව  2002 බලයට පැමිනි වික‍්‍රමසිංහට වසර දෙකකින් ගෙදර යන්නට සිදුවූයෙත් ඔහු සතු මේ බොරු නොකීමේ ‘අවංක ගුනය’ නිසාය. ඔවුන්ට අනුව බොරු කියා රට රවටන්නේ මහින්දය. රනිල් වික‍්‍රමසිංහ නමැති වැදගත් මහත්මයා ධනේශ්වර ශිෂ්ටත්වය නියෝජනය කරයි.

බොරු නොකියන රනිල් පිලිබද එම ප්‍රබන්ධමය ගොඩනැංවීම සහ නිදහස් අධ්‍යාපන අයිතිය වෙනුවෙන් දිව දීමට ඉදිරිපත් වී සිටින රනිල්ගේ භෞතික භූමිකාව අප වටහා ගත යුත්තේ කෙසේද? වික‍්‍රමසිංහ නිදහස් අධ්‍යාපනය ගැන කථා කරන වචනයක් පාසා හෙලිදරවු වන්නේ අන් කවරක්වත් නොව ශිෂ්ට යුරෝපා ඇඳුමට යටින් සැඟවී සිටින තක්කඩියාගේ සැබෑ ස්වභාවයයි. නිදහස් අධ්‍යාපනය යනු ලංකාවේ එක්තරා යුගයක දී සිදු වූ සමාජ ප‍්‍රතිසංස්කරනයකි. පශ්චාත් දෙවැනි ලෝක යුද ලෝකය කේන්සියානු ධනවාදයේ ලෝකය විය. සෝවියට් කඳවුරේ පැතිරීම ගැන තිබූ භීතිය, තම තමන්ගේ රටවල වැඩ කරන පංතීන් විසින් සිදුකළ අරගල යනාදියේ ප‍්‍රතිඵලයක් ලෙස ස්වකීය බලය පවත්වා ගනු වස් විවිධ සුබසාධනවාදී ප‍්‍රතිසංස්කරන ලොව පුරා පාලක පංතීහු මේ යුගයේදී හඳුන්වා දුන්හ. නිදහස් අධ්‍යාපනය යනු එවැනි එක් ප‍්‍රතිසංස්කරනයකි.

පොලිස් පහර කෑමට ලක්වූ විශ්ව විද්‍යාල ශිෂ්‍යයෙක්
කේන්සියානු යුගය බිඳ වැටී දැන් බොහෝ කල් ඉකුත් වී ඇත. මේ වූ කලී නව ලිබරල් ධනවාදයේ යුගයයි. රාජ්‍ය සුබසාධනවාදය විසින් ආවරනය කරගෙන තිබුනු කලාප වලට ප‍්‍රාග්ධනය කඩා වැදීම මේ යුගයේ ලක්ෂනයයි. මේ අනුව නව ලිබරල් ධනවාදය තුළ සියලූ දේ වෙලඳ භාන්ඩ බවට පත් කෙරේ. අධ්‍යාපනය, සෞඛ්‍යය වැනි සමාජ සුබසාධන ලෙස සැලකූ සේවා ද මෙම වෙලඳපොල තර්කනයටම යටත් වන අතර නව ලිබරල් ධනවාදී සංවර්ධන මොඩලය මෙබදු සේවා වෙලඳපොලකරනය කල යුතු බවටත් , රජය ඒවා සැපයීමේ වගකීමෙන් ක‍්‍රමයෙන් බැහැර විය යුතු බවටත් ඇනවුම් කරයි . මේ නිසා නිදහස් අධ්‍යාපන කප්පාදුව වූ කලී මැදමුලන මහින්දගේ සාටකය පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නයක් නොව අප මේ ජීවත් වන සමාජ ක‍්‍රමය පිළිබඳ දේශපාලන ප‍්‍රශ්නයකි. ධනවාදයේ මේ යුගය තුළ අධ්‍යාපනය යනු වෙලද භාණ්ඩයක් මිස තවදුරටත් අයිතියක් නොවේ.

මේ නව ලිබරල් ධනවාදී ලෝකය තුළ රනිල් වික‍්‍රමසිංහ ස්ථානගත වන්නේ කොතැනද? 1981 දී අධ්‍යාපන ධවල පත‍්‍රිකාව නමැති අධ්‍යාපන පුද්ගලිකකරන යෝජනාවලිය ඉදිරිපත් කළ වික‍්‍රමසිංහ වනාහි ලංකාව තුළ නිදහස් අධ්‍යාපන කප්පාදුවේ පීතෘවරයාය. ඒ යුගයේ කැලනිය විශ්ව විද්‍යාල සිසුන්ගේ ඔලූ පැලීම පිනිස ගෝනවල සුනිල් ඇතුලූ මැරයින් මෙහෙයවන ලද්දේද වික‍්‍රමසිංහ විසිනි. වික‍්‍රමසිංහ අගමැතිධූරය දැරූ 2002-04 කාලයේදි සිය සංවර්ධන ඉදිරි දැක්ම ලෙස ඉදිරිපත් කල ‘යලි පුබුදමු ශ‍්‍රී ලංකා’ වැඩපිලිවෙල අධ්‍යාපන පෞද්ගලිකකරනය වෙනුවෙන් විවෘතව පෙනී සිටියේය. නිදහස් අධ්‍යාපන කප්පාදුව සම්බන්ධයෙන් මෙවැනි අපකීර්තිමත් වාර්තාවක් ඇති වික‍්‍රමසිංහ හදිසියේ ‘නිදහස් අධ්‍යාපනයේ ගැලවුම්කරු’ වීම පසුපස ඇති දේශපාලන රහස කවරේද?

මේ මොහොතේ රට පුරා ශිෂ්‍ය සටන් ඇවිලී යමින් තිබේ. අධ්‍යාපන අයිතිය පිළිබඳ සාකච්ඡාව මග හැර යා නොහැකි ලෙස මතු කිරීමට සටන්කාමී ශිෂ්‍ය සංවිධාන වලට මේ වන විට හැකියාව ලැබී තිබේ. ශිෂ්‍ය අරගල මේ තත්වයට එසැවුනේ එක් රැයෙන් අහම්බෙන් නොවේ. මේ පසුපස දහස් ගනන් සිසුන්ගේ ශ‍්‍රමය, කැපකිරීම් හා දහඩිය කැටි වී තිබේ. වික‍්‍රමසිංහ උත්සාහ කරන්නේ ශිෂ්‍ය අරගල විසින් ඇවිල වූ මේ ගින්නෙන් රසවත් සුරුට්ටුවක් පත්තු කරගැනීමටය. අධ්‍යාපන ක්පපාදුව ‘මැදමුලන ප‍්‍රශ්නයක්’ ලෙස අර්ථ දක්වමින් නිදහස් අධ්‍යාපනය ගැන හඩ තලන්නෙක් ලෙස වෙස් මාරු කරගැනීමට ඔහු කටයුතු කරන්නේ ඒ අනුවය. 2012 විශ්ව විද්‍යාල ආචාර්යවරුන්ගේ වැඩවර්ජනය අවස්ථාවේ රාවය පුවත්පතට සාකච්ඡාවක් දෙමින් එජාප ආර්ථික විශේෂඥ හර්ෂ ද සිල්වා කීවේ සියයට 6 ක යෝජනාව අප‍්‍රායෝගික බවයි. මේ ආර්ථිකය පිළිබඳ එජාපයේ සැබෑ දර්ශනයයි. ගෝලීය ධනවාදයේ සුවච දාසයෙක් වන දක්ෂිනාංශික එජාපයට රජයේ නව ලිබරල් ධනවාදී සංවර්ධන මොඩලය සමග අබ මල් රොනක මූලධාර්මික වෙනසක් ඇත්තේ නැත.

නිර්ප‍්‍රභූ සමාජ බලවේගයක් වන සරසවි සිසුන් විසින් ගොඩනගන සමාජ මතයක් ස්වකීය න්‍යාය පත‍්‍රය සඳහා කොල්ලකෑමට ධනපති විපක්ෂ නායකයා දරන උත්සාහය පලමු වටයේදීම හෙලිදරවු කළ යුතුව පවතී. එය සිදුකළ හැක්කේ අධ්‍යාපන අයිතිය ගැන ප‍්‍රශ්නය සමාජ මොඩලය පිළිබඳ ප‍්‍රශ්නයෙන් වෙන් කිරීමට ඉඩ නොදී අරගලය තුළ අඛන්ඩව පවත්වා ගෙන යාම තුළ පමනි.