Saturday, March 27, 2010

තාරකාවන්ගේ දේශපාලන ආගමනය



වෙනෙකක් තබා දැන් උපේක්ෂා ස්වර්නමාලිද මැතිවරනයට ඉදිරිපත් වෙලා තියෙනවා.සමගිපුර පබා අක්කී මේ අනුව දේශපාලන අඹරට පෑයූ අලුත්ම තාරකාවයි.
අනර්කලී ආකර්ශා හෝ වේවා,ගීතා කුමාරසිංහ හෝ වේවා,සනත් ජයසූරිය හෝ සුසන්තිකා ජයසිංහ හෝ වේවා දේශපාලන ක්ෂේත්‍රයට "තරු" පෑයීම දැන් විලාසිතාවක් විදිහට නැගී ගෙන එන ස්වභාවයකුයි පවතින්නේ.දේශපාලනයට ඒ යැයි සිහිනෙනුදු නොසිතූ උපේක්ෂා ස්වර්නමාලි,අනර්කලී ආකර්ශා වැනි ඉතාම තරුන චරිත ( මේ අයට කලා ක්ෂේත්‍රය තුල දිගු ගමනක් තිබියදී පවා ) චන්දය ඉල්ලන තත්වයක් දක්වා මේ විලාසිතාව දිග්ගැස්සී තිබෙනවා.
කෙසේ වෙතත් අතීතියේදීත් ලංකාවේ "තරු" දේශපාලනය කොට තිබෙනවා.විජය කුමාරතුංග,ගාමිනි ෆොන්සේකා වැනි අය ඊට උදාහරන.නමුත් මේවා කේවල උදාහරන පමනක් වන අතර වර්තමානයේදී අපි නිරීක්ෂනය කරන්නේ තාරකාවන් යැයි හදුන්වන ජනප්‍රිය චරිත ‍දේශපාලනයට ප්‍රවේශ වීමේ විලාසිතාමය රැල්ලක්.මේ "රැල්ල" පිලිබද කදිම නිදසුනක් විදිහට සනත් ජයසූරියගේ ‍දේශපාලන ආගමනය නැමැති හාස්‍යජනක රංගනය හදුන්වාදෙන්න පුලුවන්.මාතර දිස්ත්‍රික්කයට "සේවය"කිරීම සදහා කුලුදුලේ මැතිවරනයට තරග කරන ගමන්,මැතිවරනයට මාසයක් වත් නොතිබියදී ජයසූරිය නැමැති මන්ත්‍රී අපේක්ෂකයා ඉන්දියාවේ අයි පී එල් තරගාවලියට ක්‍රිකට් ගහනවා.ඔහුට දේශපාලනය යනු ද්වීතිය දෙයක් බවත් ප්‍රධාන දේ වෙනෙකක් බවත් එතනින් මනාව ගම්‍ය වෙනවා.ඒ කියන්නෙ ඔහුට දේශපාලනය කියන්නෙ "සීරියස්" දෙයක් නොවෙයි.තමන්ගේ ජොබ් එක කරගෙන කීයක් හරි හොයාගන්න ගමන් බයිට් එකට කරන සයිඩ් ජොබ් එකක් පමනයි.

දේශපාලනය තාරකාකරනය වීම තරු දේශපාලනයට පිවිසීමට සීමා වුන එකක් නෙමෙයි.දේශපාලනය තුල සිටින චරිත "තරු" හා රංගන විශේෂඥයන් බවට රූපාන්තරනය වීමත් මීට සමගාමීව සිදුවෙනවා.
ආසන්නම කදිම නිදසුන විමල් වීරවංශ නැමැති දේශපාලන තාරකාවයි.විමල් වීරවංශ යනු පැහැදිලිවම මේ මොහොත තුල මාධ්‍යමය ගොඩනැංවීමක්.මාධ්‍යමය පෞරුෂයන් සහ භෞතිකමය දේශපාලන පෞරුෂයන් අතර හරයාත්මක වෙනසක් තියෙනවා.වීරවංශ වූ කලී මවුබිමේ පංචායුදය යැයි සද්භාවයෙන් විශ්වාස කරන සැලකිය යුතු පිරිසක් සමාජයේ ජීවත් වන බව තේරුම් ගැනීම වැදගත්.
දැන් වීරවංශ මවුබිමේ පංචායුදය වුනේ කොහොමද?
වීරවංශ "මවුබිම බේරාගැනීමේ"සටන යැයි කියන සටනේ ක්‍රියාන්විතයේ පස්වත් නොපෑගූ බව ඕනෙම අයෙක් දන්න කරුනක්.භෞතික තලයේදී පහල නිලයක් දරන සොල්දාදුවෙක් කල තරම් දෙයක් හෝ කොටි සංවිධානය සමග යුද වැදීමේදී විමල් වීරවංශ අතින් සිදුවුනේ නැහැ.එතනදී ඇත්තටම කරුනා අම්මාන් වීරවංශට වඩා ඉදිරියෙන් සිටිනවා.
(මේ අනුව භෞතිකමය අර්ථයකින් මවුබිමේ පංචායුදය කියල කිව යුත්තේ කරුනා අම්මාන්ටයි!)
භෞතිකව අබැටක දෙයක් නොකලාට වීරවංශ කොටි විරෝධී පංචායුදය බවට පත්වන්නේ මාධ්‍ය අවකාශය තුලදී.සිය ශූර කථිකත්වය යොදගෙන තුලාව හෝ එවැනි වෙනත් වැඩසටහන් තුල හේ "ශිල්ප"දක්වන අතර හේ "චරිතයක්" බවට පත්වන්නේ වාචික අභිනය,ආංගික අභිනය ඈ විවිද අභිනයන් යොදාගෙන කරන මෙම මාධ්‍යමය රංගනය හරහායි.
පසුගිය ජනාධිපතිවරනය තුලත් මීටම සමාන අත්දැකීම් ගනනාවක් අප අත් දුටුවා.කුඩා පාසල් දරුවන් වඩාගෙන ඔවුන් කිතිකවමින් මහින්ද "මාමා" ලොකු ඇක්ටිං පාරක් දෙන අතර පොඩි ලමයි දෙන්නෙක්ගේ සන්ඩු බේරමින් රූපවාහිනිය ඉදිරියේ රංගන අභ්‍යාසයක යෙදී මහින්ද මාමාට චැලෙන්ජ් එකක් දීමට ෆොන්සේකා උත්සාහ ගනු ලැබුවා.
දේශපාලනයේ ප්‍රතිපත්තිමය පක්ෂය යටපත්ව රංගනමය හෝ සංදර්ශනමය පක්ෂය ඉහලට ඒමක් විදිහට මෙය හදුනාගන්න පුලුවන්.

දැන් අපි ඉහත නිරීක්ෂන දෙක - තරු දේශපාලනයට ඒම හා දේශපාලනය තුල සිටින අය තරු වීමට උත්සාහ කිරීම - එකිනෙක හා අභිමුඛ කරමු.
මෙම අභිමුඛ කිරීමේදී අතිශය වැදගත් දේශපාලන සත්‍යයක් එලියට පනිනවා.පසුගිය දශක කිහිපය තුල වෙමින් පවතින සමාජයේ බැරූරුම් දේ වාෂ්පකරනය වීම හා සැහැල්ලු දේ අධිනිශ්චය වීම කියන දේශපාලන යථාර්තය මෙහිදී අපිට හදුනාගන්න අවස්ථාව ලැබෙනවා.

වසර තිහ හතලියකට කලින් දේශපාලන "චරිත" බිහිවුනේ කොහොමද?
දක්ෂිනාංශික හෝ වේවා වාමාංශික හෝ වේවා දශක කිහිපයකට පෙර බිහිවුන දේශපාලන පොරවල් යම් ආකාරයක භෞතික තලයේ දේශපාලනයක් කල උදවිය වුනා.එන් එම් පෙරේරා වැන්නෙක් බිහිවෙන්නේ මැලේරියා වසංගත කාලයේ ඊට එරෙහිව කල අරගල හරහා.ඩී ඇස් සේනානායක වැනි අයෙක් ගොවි ජනපද ව්‍යාපාර වැනි පොලොවේ කල දේශපාලන වැඩ හරහා ගොඩනැගුනු චරිත.උස මහත රැවුල ට්‍රිම් කිරීම හෝ ඩයි කිරීම එවකට එතරම් වැදගත් සාධක වුනේ නැහැ.
ඉන් අදහස් වන්නේ ඒ කාලයේ දේශපාලනයේ සංදර්ශනමය පැත්තක් නොතිබුනා කියන එක නෙමෙයි.සාපේක්ෂව දේශපාලනයේ සංදර්ශනාත්මක පැත්තට වඩා හරයාත්මක පැත්තට තැබුන බර වැඩියි.විශේෂයෙන් වමේ ව්‍යාපාරය තුලත්,වම හා ප්‍රධාන පක්ෂ අතරත් තිබුන මතවාදීමය ගැටුම් තුල විශාල බුද්ධිමය පොහොසත්කමක් තිබුනා.ඒ කාලේ දේශපාලඥයන් හොද මහත්වරු කියල තියෙන ජනප්‍රිය අදහස අර්ධ සත්‍යයක් වුනත් අසත්‍යයක්ම නෙමෙයි.ශ්‍යාම් සෙල්වදොරෙයිගේ අමුතු ඉලන්දාරියා නවකතාවේ එක්තරා නීතිඥයෙක් පැරනි යුගයේ දේශපාලකයන් ගැන සදහන් කරමින් "අපේකාලේ දේශපාලකයො තක්කඩි හොරු.ඒත් දැන් ඉන්න උන් එක්ක අලගු තියන්නවත් බැහැ" කියන ප්‍රකාශය මේ පිලිබද ආසන්න සත්‍යයක් හෙලිදරවු කරනවා.එනම් මහින්දානන්ද අලුත්ගමගේ,මර්වින් සිල්වා වැනි ලුම්පන් චරිත හෝ ගීතා කුමාරසිංහ,උපේක්ෂා ස්වර්නමාලි වැනි "සමනල" චරිත වලට වඩා යම් සම්භාව්‍ය ස්වභාවයක් පැරනි දේශපාලකයන් තුල අන්තර්ගත වී තිබුනා.

නව සියවසට එන විට මේ සම්භාව්‍ය ස්වරූපය මුලුමනින් හේදී ගොස් තිබෙන අතර "බර" වෙනුවට "සැහැල්ලුව" හැමතැනටම ආදේශ වෙලා තියෙනවා.මේ අනුව දේශපාලනය යනු බැරූරැම්ව ගත යුතු සීරියස් දෙයක් වෙනවා වෙනුවට තනුක කරන ලද විහිලුවක් හෝ ඇඩ් එකක් බවට පත්කොට තිබෙනවා.දේශපාලන සංවාද යනුවෙන් පැවැත්වෙන රූපවාහිනී විවාද තුල හරයාත්මක දෙයක් කතා නොකෙරෙන තරම්.ඒවා හුදෙක් සංදර්ශන සැනකෙලි පමනක් බවට පත්ව තිබෙනවා.සිරස විසින් සංවිධානය කරන සටන නැමැති දේශපාලන සංවාදය මීට හොදම නිදසුනක්.එම සම්පූර්න වැඩසටහනම සංදර්ශනමය ත්‍රිල් එකක් මිස වෙනකක් නොවෙයි.මාධ්‍යවේදීන්ගේ මන්ඩලය යැයි කියාගන්නා කිහිප පොලක් පැමින සිටින දේශපාලකයන් කිච කොට ප්‍රේක්ෂකයාට ත්‍රිල් එකක් දීමට උත්සාහ කරන අතර සංවාද ආතල් එක සදහා විශාල එහෙයියන් පිරිසක් ඕඩියන්ස් එක විදිහටත් වැඩම්මවා තිබෙනවා.මෙවැනි සංදර්ශන වැඩසටහන් විසින් ජන විඥානය තීරනය කෙරෙන සන්දර්භයක පොරවල් වනුයේ සංදර්ශන සැනකෙලි වලට ගැලපෙන ලෙස රගපෑ හැකි වීරවංශ වැනි නලුවන් මිස භෞතික තලයේ වෙහෙසෙන පිරිස් නොවේ.
ස්වර්නවාහීනි ප්‍රවෘත්ති මේ සම්බන්ධ අනෙත් කදිම උදාහරනයයි.එහි "කියන කතා" යනුවෙන් විකාශය වන දේශපාලන කතා තුල ආතල් ගත හැකි රස කතා මිස දේශපාලන වශයෙන් වැදගත්කමක් සහිත කතාවක් අහන්නට ලැබෙන්නේ කලාතුරකින්.ලංකාවේ හංසයො ඉන්නවද?ඉන්නෙ පාත්තයොද?ස්වර්නවාහිනියට අසුවෙන දේශපාලනිකව වැදගත්ම කතා වන්නේ මෙවැනි සරල සිල්ලර කතාවන් පමනයි.
සරලවම කිවහොත් ධනවාදයේ වර්තමාන මොහොත තුල දේශපාලනය කියන්නේ විනෝද සාගරයක්.මේ විනෝද සාගරය තුල සීරියස් දේවල් කිසිවක් නැහැ.බර වෙනුවට සැහැල්ලුව ‍ආදේශ වෙලා තියෙනවා.80 දශකයේදී ධනවාදයට අභියෝග කිරීම ප්‍රගතිශීලිත්වය යැයි සද්භාවයෙන් විශ්වාස කල සුනිල් මාධව වර්තමානය වන විට ප්‍රගතිශීලිත්වය ලෙස දකින්නේ මහරජතුමාගේ කකුල් මසාජ් කිරිමයි.එය ඉතා සම්භාව්‍ය දේශපාලන ආස්ථානයක් යැයි හේ සද්භාවයෙන්ම විශ්වාස කරගෙනත් සිටිනවා!

මේ ආකාරයට දේශපාලනය හැකි තාක් දුරට අදේශපාලනික විනෝද සාගරයක් බවට පත්කිරීම නූතන ධනවාදය ලබාගත් විශිෂ්ටම ජයග්‍රහනයක්.මේ තුල ක්‍රම විරෝධී දේශපාලන ප්‍රවනතා වල පැවැත්ම ඉතාම අසීරු එකක් බවට පත්කොට තිබෙනවා.ක්‍රම විරෝධී දේශපාලන ප්‍රවනතා කොහොමත් බුද්ධිවාදී නැඹුරුවක් පෙන්වන අතර බුද්ධිවාදය දේශපාලනය තුල outdated ලක්ෂනයක් බවට පත් වෙන තරමට ක්‍රම විරෝධී දේශපාලනය ප්‍රධාන ප්‍රවාහය තුලදී අසීරු හා අමාරු එකක් බවට පත්වීම සිදුවෙනවා.පාර්ලිමේන්තුවාදී දේශපාලනය මූලික වුන ප්‍රධාන දහරාවේ දේශපාලනය ගීතා කුමාරසිංහලා විහිලු සපයන,උපේක්ෂා ස්වර්නමාලිලා ඉගි බිගි පාන,ගැඹුරක් හෝ හරයක් රහිත,ජයසූරිය වැන්නවුන්ගේ සයිඩ් ජොබ් එකක් බවට ඌනනය වෙන තරමට ඒ ඌනිත ප්‍රතිබිම්භයට අනුව හැඩගැහෙන්නත්,විනෝද සාගරයේම කොටස්කරුවන් වෙමින් විනෝදය සපයන්නන් බවට පත්වීමටත් ක්‍රම විරෝධී දේශපාලන ප්‍රවනතා වලට සිදුවෙනවා.
මේ නිසා මෙතනින් එහා ක්‍රම විරෝධී දේශපාලනයක් ගැන කතාකරනවා නම් එහි අක්ෂ්‍යය තීරනාත්මක ලෙස ප්‍රධාන පාර්ලිමේන්තුවාදී දහරාවෙන් කැඩී වෙන්විය යුතු වෙනවා.ප්‍රවාහයට පිට සිටිමින් ප්‍රවාහයට අභියෝග කිරීම පිලිබද අත්දැකීම් විජේවීර දේශපාලනය හා ප්‍රභාකරන් දේශපාලනය විසින් ( ඒවායේ අඩුපාඩු ඌනතා පැවතියදී පවා ) පෙන්වා දෙනු ලබනවා.
ප්‍රවාහය එන්න එන්න ජෝක් වීම ප්‍රවාහයෙන් පිට පැනීම සදහා වන පෙලඹවීමක් ලෙස ගතහොත් ඊලග පාර්ලිමේන්තුව ජාතියේ අසහාය නායකයාගේ ගුන වයන,විශේෂ බහුතරයක් සහිත අදේශපාලනික විනෝද මඩමක් වීම තුල ඇත්තටම හොදකුත් තිබෙනවා.
ඒ එය විසින් ක්‍රමයට එරෙහි සටන පාර්ලිමේන්තු විනෝද සාගරයෙන් එලියට -මහ පොලොවට - කැදවීම නිසාවෙනුයි.

9 comments:

  1. අන්තිමේ මිනිස්සුන්ට තරු පේනව නේද?

    ReplyDelete
  2. කලියුග කාලේ හප්පා වෙන දේවල් !

    ReplyDelete
  3. ‍අපේ මිනිස්සු හිතන්නේ මේ දේශපාලුවෝ මේ කැගහන්නේ අපට ආදරේටවත් රටට ආදරේටවත් කියලා නැ ඇත්තතෙන්ම උන් ආදරේ මොනවටද උන් ආදරේ සල්ලිවලට

    ReplyDelete
  4. ඉතා හොඳ තික්ෂණ විචාරාත්මක ලිපියක්. අද දේශපාලන ඇදී යන්නේ ජනප්‍රිය රවුම් හෝ හතරැස් චරිතවලින් මිස, රටට වැඩදායක ප්‍රතිභාපූර්ණ නායකත්වයන්ගෙන් නොවේ. ජාතිකවාදී (ජාතිවාදී) චින්තනයක් කර පින්නා, ධනවාදී හෝ මුදල්වාදී හෝ ලාභප්‍රයොජනවාදී හෝ රෙට්ස්වාදී ජනමාධ්‍ය හැසරීම් තුළ මවන ත්‍රිල්ජනනය කරන චරිතවලින් පාර්ලිමේන්තුව පිරවීම කේදණීය අනාගතයක පෙරනිමිති පහළ කරයි. එහෙත් කොතරම් දුරට ඡන්දදායකයා මෙවැනි අදූරදර්ෂී දේශපාල තීරණයන්ගේ කඩතුරා හැරපියා දකින්නට යුත් තික්ෂණ ශක්තියක් ඇතිදැයි සැක සහිත ය. ඔබගේ අවදි කිරීමට ස්තූති යි!

    ReplyDelete
  5. Very good post. We are in the early ages of the next generation of terrorists or revolutionists. Keep your fingers crossed.

    ReplyDelete
  6. අද ලාංකීය ධනවාදයේ සටන් පාඨය
    බලය ‍වෙනුවට වසගය
    බලය වෙනුවට පුමෝදය

    සරලවම ආතල් වැඩිහිටි ලමා සාමාජය

    ReplyDelete
  7. Good post..but what i am not too sure when writer is arguing that, if someone want to defend his country then he should be in the battle field,contributions made by others at off-field are insignificant,etc. If the argument his correct then no one will be left to do the decision making ...?

    Effective decision and efficient work has done the trick for SL in winning war...

    ReplyDelete