කතිරය ගැසීමට පෙර - ( මේ රාජ්‍යයේ සොරු නැත)

1.මිහින් එයාර් වෙනුවෙන් වියදම් කොට රටට අහිමි වූ මුදල රුපියල් බිලියන 6 කි.එසේ වුවද මුලු සෞඛ්‍ය ක්ෂේත්‍රයටම දරන රාජ්‍ය වියදම රුපියල් බිලියන 5 කි.රෝහල් වල ඖෂධ වෙනුවෙන් වියදම් කල යුතු මුදල් හිතවතුන්ගේ පුද්ගලික අභිලාෂ සපුරන ව්‍යාපෘති වෙනුවෙන් වියදම් කෙරෙන අතර අත්‍යවශ්‍ය ඖෂධ හෝ සැත්කම් කරගැනීමට ඇවැසි ප්‍රතිපාදන නොමැතිව රටේ රෝහල් පද්ධතිය වේලෙමින් පවතී.

2.කෝප් වාර්තාවෙන් හෙලිදරවු වූ රටට අහිමි කල මුදල මිලියන 33 000 කි.මහජන ධනය අපතේ යැවු වැරදිකරුවන් යහතින් වැජඹෙන අතර කිසිවෙකුට දඩුවම් නැත.හෙලිදරවු වූ සොරුන්ට දඩුවම් නොදෙන රටක නීතිය කුමකටද?

3.ගමනාගමන මන්ඩලයේ බස් මැතිවරන කටයුතු වලට යොදාගැනීම නිසා ආයතනයට සිදුව ඇතැයි සැලකෙන පාඩුව මිලියන 100 කි.

4. අකාර්යක්ෂම කලමනාකරනය නිසා

විදුලි බල මන්ඩලය වාර්ෂිකව බිලියන 3.9 ක්
එයාර් ලංකා ආයතනය බිලියන 9.98 ක්
වරාය අධිකාරිය බිලියන 3.5 ක්
මාර්ග සංවර්ධන අධිකාරිය බිලියන 9.9 ක්
ගමනාගමන මන්ඩලය බිලියන 4.5 ක්
තෙල් සංස්ථාව බිලියන 7.1 ක් පාඩු ලබයි.
මෙසේ අපතේ යන්නේ ලදරුවාගේ කිරිපිටි පැකට් එකේ සිට මියයන මහල්ලාගේ මිනී පෙට්ටියට ගහන ඇනය දක්වා සකල විධ බඩු භාන්ඩ මත බදු පනවා සමාජය පෙලමින් සූරාකනු ලබන ධනයයි.

5.කොලඹ නගරයේ නිවාස හිමි ඇමතිවරුන් 50 දෙනෙක් ඇතුලුව සියලු ඇමතිවරුන් ගෙවල් කුලී දීමනා ලෙස රුපියල් ලක්ෂයක් ලබාගත් අතර මාසික විදුලි ගාස්තු,ජල බිල්පත් දීමනා ලෙස අතිරේක 35 000 ක්ද ලබාගනිති.යුද්ධ කරන තුරු පඩි වැඩි නොකරන බවත් එය ඉවසා සිටින ලෙසත් ජනතාවට මොවුන් පැවසුවේ එසේ වරප්‍රසාද යහමින් භුක්ති විදින අතරතුරය.

6.විදේශ අමාත්‍යාංශයේ සංචාර සදහා පමනක් වැය වන වියදම මිලියන 100 කට ආසන්න වන අතර ජනාධිපතිද තඹ සතේකට වැඩක් නැතැයි පැවසූ විදේශ ඇමතිගේ දියනියගේ කුප්‍රකට නිව්යෝක් උපන්දින සාදයේ වියදම ලක්ෂ 300 කි.ජීවන වියදමෙන් පෙලෙමින් මිනිසුන් අමාරුවෙන් ජීවත් වෙද්දී සමාජයට සහන සැලසීමට තිබෙන මුදලින් ඇමැත්තෝ උපන්දින සාද පවත්වමින් සිටිති.

7.තොන්ඩමන් ඇමතිගේ කාර්යාලය කම්කරු කොංග්‍රසයේ මූලස්ථානය වෙත ඉවත්කරගැනීම සදහා ගෙවන ලද මුදල මිලියන 90 කි.වතු ජනයාගේ අවම වැටුප එසේ වුවද රුපියල් 500 කටද අඩුය.එම කම්කරුවන් දෛනික වැටුප ලෙස රුපියල් 500ක් ඉල්ලන විට එය මස් රාත්තල ඉල්ලීමක් ලෙස දකින මිගාර වැනි බ්ලොග්කරුවන් ඇමැති ගනයා මස් රාත්තල් දුසිම් ගනන් ගිලදමන විට එම යථාර්තයට අන්ධය

8.විදේශ රැකියා අමාත්‍යාංශයේ වංචාවේ මුලු වටිනාකම මිලියන 100 කට ආසන්න වේ.

9.මගනැගුම ව්‍යාපෘතියේ ගිනුම්ගත නොවුවා යැයි සැලකෙන මුලු මුදල මිලියන 1000 කි.

10.ටෙලිකොම් ආයතනයේ ටෙන්ඩර් වංචාවක ප්‍රතිඵල ලෙස මිලියන 324 ක් අහිමි වී ඇත.

11.රටේ ඇමති මන්ඩලය 100 ඉක්මවන අතර ( බිලියන 1ක ජනගහනයක් සිටින ඉන්දියාවේ මුලු ඇමති මන්ඩලය 22 කි ) මේ අයගේ වාහන/නිවාස/ආරක්ෂාව/කාර්ය මන්ඩලය (කාර්ය මන්ඩලයේ සැලකිය යුතු පිරිසක් වන්නේ පවුලේ සාමාජිකයන්ය) සදහා විශාල වියදමක් දැරිය යුතු අතර මේ සදහා යන හැම සතයම ගෙවිය යුත්තේ දාඩිය හෙලමින් එදිනෙදා ජීවිතය ගැටගැසීමට වෙහෙසෙන සාමාන්‍ය ජනයාය.

මේවා නිකම්ම නිකම් සංඛ්‍යාලේඛන නොවේ.මේ සංඛ්‍යාලේඛන තුල විශාල සත්‍යයක් ගැබ්ව තිබේ.මේ සංඛ්‍යාවන් තුල විශාල ඛේදවාචකයක් ගැබ්ව තිබේ.
ඩෙංගු වසංගතයක් වන තුරු එය නවත්වාගැනීමට මෙරට බලධරයන්ට හැකි වූයේ නැත.සූකර උන රක්තපාත අඩියට පැමිනෙන තුරු මෙරට ඇමති ගනයා බාල් නැටූහ.රුබෙල්ලා විෂ වී තිදෙනෙක් මිය ගොස් තිබේ.වගකීම ගැනීමට කිසිවෙක් නැත.මෙම අකාර්යක්ෂම රාජ්‍ය නිලධර තන්ත්‍රයේ අකාර්යක්ෂමතාවයේ හා තක්කඩිකමේ වන්දිය ගෙවන්නට වී තිබෙන්නේ රටේ පොදු ජනයාටය.එනම් මෙය කියවන ඔබ හා මා වැනි සාමාන්‍ය මිනිසුන්ටය.

අපේ බදු මුදල් නාස්ති කරන මෙම වංචාකරුවන් තමන් දේශප්‍රේමීන් යැයි පවසද්දී අප එය විශ්වාස කල යුතුද?
මහජන මුදල් රිසිලෙස ගසා කෑමට ඉඩදී ඉච්ඡාවට සිනා මූනු පාන නායකයන් තමන් සංවේදී නායකයන් යැයි පවසාගනිද්දී අප එය පිලිගත යුතු වෙමුද?
ජාතික කොඩිය හතර අතේ වැනුවාට මේ අපරාධ වල පව් සෝදා ගැනීමට කිසිවෙක්ට හැකිද?
එසේ සෝදාගැනීමට අප ඉඩ තැබිය යුතුද?
මේවා ගැන නොසිතා අන්ධ ලෙස භාවිතා වන චන්ද වූ කලී සර්ව ජන චන්ද බලයට කරන නිගාවක් මිස වෙනකක් නොවේ.

( මූලාශ්‍රය - anticorruptsl.com )

ආගම - දාර්ශනික සාරය වෙනුවට සමාජමය සාරය සොයමුද?

මෙම අඩවිය තුල පුද්ගලික අත්දැකීම් ඒ විදිහටම මීට පෙර සටහන් කර නොතිබුනා හා සමාන වුනත් පසුගිය දිනෙක ලද අත්දැකීමක් සටහන් කල යුතුයි කියල හිතුනෙ ඒකෙන් ගන්න පුලුවන් වැදගත් අදහසක් නිසා.

සාමාන්‍යයෙන් ආගම ගැන විද්‍යාත්මක මතය නිශේධනීය එකක්.ස්වභාවධර්මයේ චලිතය තේරුම් කරගන්න තරම් දැනුම දියුනු වෙලා නොතිබුන වකවානුවක ඒවා තේරුම් ගැනීමට දරන ලද විවිධ උත්සාහයන්ගේ ප්‍රාථමික ප්‍රකාශනයන් විදිහට පහල වුන ආගමික මතාන්තර පසුකාලයක සමාජයේ දේශපාලන ආර්ථික සැකැස්මට අනුව හැඩගැසුනා.පෙරදිග සමාජ වල වගේම අපරදිග සමාජවලත් වරප්‍රසාද ලත් සංස්ථාවන් විදිහට ආගම් සංවිධානය වෙන්න පටන්ගැනීම එක්ක ඒවා ඒ ඒ සමාජ වල පාලකයන්ගේ අවශ්‍යතාවයන් එක්ක තදින් ගැටගැහෙන්නට වුනා.මධ්‍යකාලීන යුගයේ බටහිර පල්ලිය ඉතාම පීඩාකාරි සංස්ථාවක් වුනෙත් පෙරදිග විවිධ ආගම් පාලකයන්ගේ සුඛෝපභෝගී ජීවිත හා සමාජයේ දුක්ඛදායක ජීවිත අතර පරතරය ලෝකෝත්තර විග්‍රහයන්ගෙන් වසාලන දෘෂ්ටිවාදාත්මක දැලක් ලෙස ක්‍රියාත්මක වුනෙත් මේ හින්ද.කොහොම වුනත් ප්‍රගතිවාදී දේශපාලන භාවිතය තුලත් මේ නිසා ආගම ගැන තියෙන අදහස එතරම් සුබදායක එකක් නෙමේ.

විද්‍යාත්මකව කොයිතරම් වැරදි කියල කියවුනත් මිථ්‍යාවන් සම්බන්ධ සහජ ලෝලිත්වයක් මිනිසා තුල තියෙනවා.මේ නිසා ආගමික මතාන්තරත් මිනිසුන් අතර නොනැසී පවතිනවා දකින්න පුලුවන්.මගේ කතෝලික සගයෙක් දෙවියන් වහන්සේ යනුවෙන් කෙනෙක් නැත යනුවෙන් පවසන අතර නොවරදවා පල්ලි යනවා.කොවුර් අනුව යමින් සියලු ආගම් දෙස නිර්දය උපහාසාත්මක බැල්මක් හෙලන තවත් මිතුරෙක් විභාගයක් ලංවුන විටෙක බෝධී පූජාවල සරන සොයනවා.බුද්ධිමය වශයෙන් ආගමික මිථ්‍යාවන් ප්‍රතික්ෂේප කලත් හදවතින්,භාවමය වශයෙන් මිථ්‍යාවන් සම්බන්ධ ලෝලයක් මිනිසුන් තුල බොහෝවිට පවතින බව නිරීක්ෂනය කරන්න පුලුවන්.

පසුගිය දිනෙක කොලඹ විශ්ව විද්‍යාලයේ සංවිධානය කොට තිබුන නත්තල් භක්ති ගීත (කැරොල්)ගායනා ප්‍රසංගයකට සහභාගි වෙන්න මෙම බ්ලොග්කරුට අවස්ථාව ලැබුනා.
සියලු ගායනා උසස් මට්ටමක නොතිබුනත් ප්‍රසංගයෙන් ඉතාම සෞන්දර්යාත්මක වින්දනයක් රැස්වෙලා හිටපු බොහෝ දෙනා ලැබුවා.අවස්ථාවට කතෝලික - කතෝලික නොවන බොහෝ දෙනා එකතු වෙලා සිටි අතර ඒ හැමදෙනාම අවස්ථාව වින්දනය කල බවට සැකක් නැහැ.
උත්සවයේ කෙටි අදහස් දැක්වීමක් කල පියතුමෙක් ලෝකයේ තිබෙන උත්තරීතරම ගුනාංගය වූ කලී පරිත්‍යාගය හා සමාව දීමයි යනුවෙන් පවසමින් සිත්ගන්නා සුලු කෙටි දේශනයක් කලා.රුවන්ඩාවේ සිට පැමිනි කන්‍යා සොයුරියකගේ කතාවක් ඔහු පැවසූ අතර හුටු ටුට්සි ගැටුමේදී පවුලේ අනෙත් සියල්ලන් මරා දැමීමට ලක්වූ ඇගේ ජීවිත කතාව බොහොම සංවේදී කතාවක්.උපතින් කතෝලික නොවුනත් කුඩා කල ක්‍රිස්තියානි සංස්කෘතියට අනුකූල පරිසරයක අත්දැකීම් ලද අයෙක් ලෙස ශාලාවෙන් නික්ම රාත්‍රියේ නිවස බලා යන විට මට කල්පනා වුන දෙයක් නම් ආගම පරම නිශේධනීය දෙයක් ලෙස සැලකීමට වඩා ආගම තුල තිබෙන යම් යම් විභවයන් ගැන මීට වඩා සිතිය යුතුයි කියන කාරනය.

ආගම්වල දාර්ශනික හරයක් නැති නමුත් ආගම් වල සමාජමය හරයක් තිබෙනවා යැයි මා සිතනවා.
දෙවියන් වහන්සේ සිටීද?යන්නට මගේ පිලිතුර නැත යන්නයි.
කර්මය යනුවෙන් දෙයක් තිබේද?
මගේ පිලිතුර නැත යන්නයි.
නැවත ඉපදීමක් තිබේද?
මගේ පිලිතුර නැත යන්නයි.
ඒ නිසා ආගම් වලින් වැඩක් ඇත්තේම නැද්ද?
එසේ වුවද ඊට දීමට තිබෙන පිලිතුර "වැඩක් තිබේ" යන්නයි.දාර්ශනිකව හරයක් නැති වුනත් සමාජයේ විසිරී සිටින මිනිස් ජීවිත යම් මොහොතකට හෝ එකතු කරන්න ආගමට පුලුවන් වෙලා තියෙනවා.පුද්ගල අනන්‍යතා පමනක් පවතින ලෝකයක යම් පොදු අනන්‍යතාවයක් හදන්න ආගම උදවුවක් වෙලා තියෙනවා.නත්තල් කාලෙට තමන්ගේ ක්ෂුදු ලෝකවලින් එලියට එන මිනිස්සු එකතු වෙලා සන්තෝස වෙනවා.වෙසක් ආවම කූඩු හදන්න,වෙසක් බලන්න,දන්සැල් වලට යන්න පොදුවේ හැමෝම එකතු වෙනවා.පන්සලට එන ගෑනු ලමයි පිරිමි ලමයි හදුනගන්නවා.විවිධ පුද්ගලයන් එකට මුසු කරන ස්විකරන මාධ්‍යයක් වශයෙන් මේ අනුව ආගම ඉටු කරන භූමිකාවක් තිබෙනවා.
සරලවම කියතොත් පටු ආත්මාර්ථකාමීත්වය අධිනිශ්චය වෙලා තියෙන මිනිස් ජීවිත වලට සාමූහිකත්වයේ සුන්දරත්වය ගේන්න අද සමාජය තුල ආගම යම් කාර්යභාරයක් ඉටු කරන බව පැහැදිලියි.

ආගම් වල පවතින අන්තිම පසුගාමී හා අතිශය නිශේධනීය පැතිකඩ තේරුම් ගන්නවා වගේම ආගමේ මේ ප්‍රගතිශීලි පැතිකඩත් අවබෝධ කරගන්න අවශ්‍යයයි.මිනිසා තුල තිබෙන සහජ මිථ්‍යා ලෝලය මිනිසාගේ සමාජ ජීවිතය යහපත් කිරීමේ විධියක් විදිහට යොදාගන්න පුලුවන්කම තියෙනවා නම් එය ආගම පරම වශයෙන් හෙලා දකිනවාට වඩා ප්‍රතිඵලදායක එකක් වනු ඇතැයි අවසන් වශයෙන් සිතීමට පුලුවන්.

ජනාධිපතිවරනය සහ දේශප්‍රේමී බොරුව

පෙරවදන -
සිය ගුරුවරයා වන නලින් ද සිල්වාගේ මග යමින් සතියට වතාවක් බ්ලොග් අවකාශයට "අපේ ප්‍රවාදය" බැගින් මුදා හරින ජාතික චින්තකයන් දෙපලක් වන දර්ශන කස්තුරිආරච්ච් හා කැලුම් නිරංජන යන මහත්වරුන්ට මෙම ලිපිය උපහාරයක් වේවා!

එලඹෙන ජනාධිපතිවරනයේදී මහින්ද රාජපක්ෂ ජනාධිපතිව දිනවිය යුත්තේ ඇයි ද යන්න පිලිබද ටියුෂන් දීමට ‍"ජාතික චින්තකයන්" මේ දවස්වල විශාල මහන්සියක් ගනිමින් සිටින බව පෙනෙනවා.ඔවුන්ගේ තර්කය සරල කලාම එන්නේ මේ ව‍ගේ සමීකරනයක්.
මහින්ද ගේ පිල = දේශප්‍රේමී පිල
සරත් ‍‍ෆොන්සේකාගේ පිල = දේශද්‍රෝහී පිල
සරත් ෆොන්සේකාගේ පිල දේශද්‍රෝහී ලෙස නම් කිරීමට මේ අය යොදා ගන්නා තර්කය මොකක්ද?පුද්ගලයෙක‍් ලෙස ෆොන්සේකාට එල්ල කරන්න කිසිදු ‍චෝදනාවක් මොවුන්ට නැහැ.මාස කිහිපයකට පෙර ඇමෙරිකන් හමුදාවට ත්‍රස්ත මර්ධනය ගැන ඉගැන්වීමට පවා සුදුසු දේශහිතෛශියෙකු ලෙස තමන් විසින්ම නම් කල ජනරාල් ඉතාම කෙටි කාලයක් තුල දේශද්‍රෝහියෙක් බවට රූපාන්තරනය කරන එක ( අවශ්‍යතාවය තිබුනද)එතරම් සරල දෙයක් නෙමෙයි.

ඒ නිසා ජනරාල්ගේ පිල දේශද්‍රෝහී ලෙස නම් කිරීමට මොවුන් උපයෝගී කරගන්නා තර්කය නම් ජනරාල් ට සහය දක්වන අයව හුවා දැක්වීමයි.ඒ අනුව කතන්දරය පෙලගැසෙන්නේ මෙහෙමයි.
මංගල = දේශද්‍රෝහියා
රනිල් = දේශද්‍රෝහියා
එමනිසා ඔවුන් සමග හිටගත් ෆොන්සේකා = දේශද්‍රෝහියා
දර්ශන හා කැලුම් දෙබෑයන්ගේ මෙම අතිශය "සංගත" හා "ගැඹුරු" චතුස්කෝටික තර්කය දැන් අපි අනිත් පැත්තට භාවිත කර බලමු.

ෆොන්සේකා වටා ඉන්නා අයගේ චරිත සහතික පමනක් සැලකීමෙන් නොනැවතී අපි ජනාධිපති අවට ඉන්නා අයගේ චරිත සහතික සසදා බලමු.
1.ජාතික චින්තකයන් රටේ සිදු වූ ඉතාම දේශද්‍රෝහී ක්‍රියාව යැයි හදුන්වන 2002 සටන්විරාම ගිවිසුම හා සාම සංදර්ශන ක්‍රියාවලියේ මහ මොලකරවෝ කවරහුද?ඔවුන් අද සිටින්නේ කොතනද?
කොටි සමග ගිවිසුම් ගැසූ රනිල් විපක්ෂයේ සිටිනවා වාගේම එම සාකච්ඡා සදහා ලොව වටා ඉත සිතින් කරක් ගැසූ මිලින්ද මොරගොඩ,ජී.එල්.පීරිස් වැන්නන් අද රජයේ ප්‍රබල චරිතය.අතීත පාප කර්මය මත රනිල් දේශද්‍රෝහී වන්නේ යැයි කියන්නට ඇරෙන ජාතික චින්තකයන්ගේ කටවල් මොරගොඩ දේශද්‍රෝහියෙක් කියන්නට නොඇරෙන්නේ ඇය?රනිල් ඉන්නා පිල දේශද්‍රෝහී යැයි කියන්නට විසිවෙන කෙල එම ක්‍රියාවම කල මොරගොඩලා ඉන්නා පිල දේශද්‍රෝහී යැයි කියන්නට විසි නොවන්නේ ඇයි?

2.රවි කරුනානායක ගේ අලිමංකඩ පාමංකඩ කතාව මොවුන් දිගටම වාදනය කරයි.තවත් හොදින් හොයා බැලුවහොත් රාජිත සේනාරත්න,හේමකුමාර නානායක්කාර ආදීන් කොටි සංවිධානය ගැන කල අලිමංකඩ කතාවටත් වඩා ආතල් කතා සොයාගත හැකිවනු ඇත.කොටි යනු ත්‍රස්තවාදීන් නොව පූස් පැටවුන් පිරිසක් බව හේමකුමාර ඇමති තුමා 2004 කාලයේ පැවසුවා අපට මතකය.කොටි සංවිධානයේ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ප්‍රවේශය ගැන රාජිත චරිත සහතික දුන් හැටි,යුද විරෝධී පෙලපාලි ගිය හැටි චින්තකයන්ට අමතක වුනාට අපට අමතක නැත.දැන් ප්‍රශ්නය වෙන්නේ එහෙම කරපු රාජිතලා දේශද්‍රෝහී ‍නොවන්නටත් රවි කරුනානායක පමනක් දේශද්‍රෝහී වන්නටත් හේතුව කුමක්ද යන්නයි.

3.කොටි සංවිධානයට හිතවත් ස්ථාවරයක සිටි මනෝ ගනේෂන් ෆොන්සේකාට සහය දැක්වීම මොවුන්ට විශාල ප්‍රශ්නයකි.
නමුත් එවැනිම ස්ථාවරයක් ඉතාම තදින් දරන ලද තොන්ඩමන් හා චන්ද්‍රසේකරන් රාජපක්ෂට සහය දීම දේශප්‍රේමී කදවුරේ ජයග්‍රහනයකි!
කොටි සංවිධානය සමග දේශපාලනිකව එක ස්ථාවරයක සිටි,කොටි සංවිධානය දෙමල ජනයාගේ එකම නියෝජිතයා යැයි පැවසූ දෙමල ජාතික සන්ධානය සමග ජනාධිපති සාකච්ඡාකිරීම ,ඔවුනගේ චන්ද වලට කෙල හැලීම ජාතික චින්තකයන්ට ගැටලුවක් ලෙස නොපෙනේ.එය දේශද්‍රෝහී වැඩක් වනුයේ විපක්ෂය සිදු කල විට පමනි.මේ අවුල පැහැදිලි කරදෙන්නේ චතුස්කෝටිකයේ කුමන කෝටියෙන්ද?

4.ජනාධිපතිගේ පාර්ශවයේ ඉන්නා දේශප්‍රේමීන් කවර වර්ගයේ දේශප්‍රේමීන්ද?
විදේශ ඇමති ධූරය දරන එක් දේශප්‍රේමියෙක් සිය දියනිය‍ගේ උපන් දිනය වෙනුවෙන් ලක්ෂ 300ක උත්සවයක් නිව්යෝර්ක් හි මහ හෝටලයක පවත්වන ලද්දෙකි.මිලදී ගන්නා සෑම සියලු භාන්ඩයක් මත අධික බදු පටවා සමාජය සූරාකා උපයා ගන්නා බදු මුදල් මොවුන් වැය කරන්නේ ඒ විදිහටය.තවත් දේශප්‍රේමියෙක් මාවිල්ආරු සිද්ධියෙන් අසරන වූ ගොවීන්ට ගෙවන්න තිබූ වන්දි මුදලටත් කෙලවූ දේශප්‍රෙමියෙකි.මේ දේශප්‍රේමීන්ගේ වත්කම් බලා සිටිද්දී ඉහල යයි.වීරවංශ නැමැති දේශප්‍රේමයට අධිගෘහිත දේවතාවා කෝටි ගනනක මාලිගාවක් ඉදිකරයි.ආරක්ෂක ලේකම් ඇපලෝහි අධ්‍යක්ෂක මන්ඩල ප්‍රධානියා බවට පත්වේ.රටේ සමස්ත සාරය තමන් වෙත ඇදගන්නා පවුල් පාලනයක් නිර්මානය වි තිබෙන අතර ජාතික චින්තකයන්ට "දේශප්‍රේමී" වී ඇත්තේ එවැනි දූෂිතයන්,ජනතා ද්‍රෝහීන් හා පාදඩයන් බඩපිනුම් ගසන ගර්හිත තන්ත්‍රයකි.

ඇත්ත කාරනය නම් දේශප්‍රේමය පිලිබද කතාව ඉතාම විකෘති විදිහකට භාවිතා කරමින් ඉන්නවා යන්නයි.දේශප්‍රේමය යනු නිකම් වාචාල ලෙස සුද්දන්ට බැන අඩ ගැසීම නොවේ.දේශප්‍රේමය යනු රටට සමාජයට ආදරය කිරීමයි.ඇත්තටම රටට ආදරය කරන්නෙක්ට අධිරාජ්‍යවාදයට පක්ෂ වන්නට බැරිවා සේම රටේ සාරය උරා බොන දූෂිත කිනිතුතල්ලන්ටද පක්ෂ වන්නට නොහැකිය.සැබෑ දේශප්‍රේමියෙක්ට අධිරාජ්‍යවාදයට එකග වන්නට බැරිවා සේම සමාජයේ මූලික අයිතීන් පවා පාගා දමන ව්‍යවස්ථානුකූල ආඥාදායකත්වයකටද එකග වන්නට නොහැකිය.
ලක්ෂ 300 ක උපන්දින සාද පවත්වමින් සදලුතලාවන්හි සරන දූෂිතයන් දේශප්‍රේමය ගැන දොඩන්නේ බොරුවටය.පාලකයන්ට මෙය මිනිසුන් මුලා කරන ලස්සන වචනයක් පමනි.ජාතික චින්කයන්ට මෙය තේරෙන්නේ නැද්ද?තේරුනත් නොතේරුනා සේ සිටිනවාද යන්න අපි නොදනිමු.සිය "සංගත" ප්‍රවාද ලියන බ්ලොග් වල ප්‍රතිචාරයක් පල කල විට පිලිතුරක් වත් දීගැනීමට මෙම චින්තකයන් ඉදිරිපත් වන්නේ නැත.ඒ දෙන්න පිලිතුරු නැති නිසාද,දේශප්‍රේමීන්ගේ ඉහත වර්ගයේ හැසිරීම් පැහැදිලි කරන "අපේ ප්‍රවාදයක්"තවම හදාගන්න බැරි වු නිසාද යන්න අපි නොදනිමු.
කෙසේ වුවද සමාජය දැනට පාලකයන්ගේ ව්‍යාජ රංගනය හා දෙබිඩි පැවැත්ම අවබෝධ කරගෙන ඇති බවක් නොපෙනේ.
නමුත් කිසිම බලයක් සදාකාලික නැත.
සමාජය එය තේරුම් ගන්නා දිනයක් එනු ඇත.එදිනට දූෂිත ආඥාදායකයන්ට මෙන්ම ඔවුන්ට මතවාදී පන්දම් අල්ලන්නන්ටද සමාජයට වග උත්තර බැදීමට සිදුවනවා ඇත.

You can fool some people for sometime
But you can't fool all the people all the time
So now you see the light
Come stand up for your right!

-Bob marley

අජිත් තිලකසේන ගැන

හීනමානකාරයන් වචන වලින් විප්ලව කරන විට පෙරලිකාරයන් විප්ලව කරන්නේ නිහඩවය.
ලංකාවේ සිංහල කෙටිකතා කලාවේ ගැඹුරු වෙනසක් සනිටුහන් කල නිහඩ පෙරලිකරුවෙක් විදිහට අජිත් තිලකසේන හදුනාගන්න පුලුවන්.
තිලකසේන ගේ නම සාමාන්‍යයෙන් සම්මත කෙටිකතාකරුවන්ගේ ලැයිස්තු වල දකින්න ලැබෙන්නෙ නැහැ.පාසල් සිසුන් හා සාහිත්‍ය ලෝලීන් අජිත්ගේ නම වැඩිය අසා නැතුවාටත් සැකයක් නැහැ.අමරසේකර,කේ ජයතිලක කෙටිකතාකරුවන් වුනාට සම්මත කතිකාවත තුල අජිත් තිලකසේනව ඒ අර්ථයෙන් හදුනාගැනෙන්නේ නැහැ.

සතුරෝ නමැති කෙටිකතා සංග්‍රහය 1960 දී ප්‍රකාශයට පත්කරමින් කෙටිකතාකරනයට පිවිසි අජිත් තිලකසේන මේ දක්වා කෙටිකතාකරනයෙහි යෙදී සිටිනවා.මෙම දශක කිහිපයක කාලය තුල කෙටිකතා සංග්‍රහයන් කිහිපයක් වගේම සංයුක්ත කවි නමින් හැදින්වෙන කාව්‍ය නිර්මාන ග්‍රන්ථ කිහිපයක්ද ඔහු විසින් රචනා කොට තිබෙනවා.ධර්මසේන පතිරාජගේ විශිෂ්ට සිනමා නිර්මානයක් වන පාර දිගේ හි තිර රචනයත් තිලකසේනගේ නිර්මානයක්.

තිලකසේනගේ කෙටිකතාකරනයේ තියෙන විශේෂත්වය තමයි ඔහු නිර්මානකරනය තුල භාවිතා කරන ආකෘතියෙහි පවතින වෙනස.සාමාන්‍යයෙන් සාහිත්‍ය නිර්මානයක ආකෘතිය හා අන්තර්ගතය ලෙස කොටස් දෙකක් හදුනාගැනෙනවා.සරලව කිවහොත් කියන "දේ" හා එසේ කියන දේ කියන "විදිහ" යනු දෙකක්.
තිලකසේන විශේෂ වෙන්නෙ අන් බොහෝ අය නොසලකා හල ආකෘතිය - එනම් කියන "විදිහ" අරභයා අතිශය නිර්මානශීලි වෙනස්කම් ගනනාවක ඔහු නියුතු වූ නිසා.තිලකසේනගේ ප්‍රකාශන රීතිය එක්තරා අන්දමක අසම්මතවාදී හා යථාර්ථවාදය ඉක්මවන ලද ස්වභාවයක් ගන්නවා.සාහිත්‍යය තුල සිදුවෙන්නෙ තමන් අවට භෞතිකව තිබෙන යථාර්තය කඩා දමා එය සෞන්දර්යාත්මක ලෙස ප්‍රතිනිර්මානය කිරීමක්.තිලකසේන භෞතික යථාර්තය ප්‍රතිනිර්මානය කරන්න යොදාගන්නෙ කිසිසේත්ම යථාර්තවාදී නොවන මායාව හා අද්භූතය මිශ්‍ර ශෛලියක්.
නාගරිකව ජීවත් වන ලිංගික අසහනයෙන් පෙලෙන තරුනයන්,බෝඩ්ම්කාරයන්,කාර්යාල වල වැඩ කරන ගැහැනුන් සහ මිනිසුන් - මෙවැනි පහල මධ්‍යම පංතික ස්ථරයන් බොහෝවිට තිලකසේනගේ කතා වල චරිත නායකයන් බවට පත්ව තිබෙනවා.විකාරයක් බවට පත්වෙලා හෙම්බත්වෙලා තිබෙන මෙම මනුශ්‍ය ජීවිත වල කතන්දරය තර්කානුකූල වචන වලින් කතාවට නගන්න බැහැ.මේ නිසා විකාරයක් ව තිබෙන කතාන්දර තිලකසේන අතින් කතාවට නැගෙන්නෙ ඊටම සරිලන විකාරාත්මක ශෛලියකින්.මේ අනුව තිලකසේනගේ කතාවල දෙබස් සංවාද අසාමාන්‍යයි.විකාරරූපියි.මෙම මතුපිට විකාරරූපීත්වය යට ගැබ්වෙලා තියෙන්නෙ කතාවල චරිත නායකයන්ගේ අභූතරූපී ප්‍රලාපයක් වුනු ඇත්ත ජීවිතය මිස අනෙකක් නෙමෙයි.

"මිනිස්සු මිනිස්සුංව දකිනඩ කැමති නැහැ"ඈ කිව්වා.
"ගලක් වුනත් ඒක කලු නං ඒක කපුටෙක්"මම කිව්වා.
ඇගේ ඇගිල්ලක් හෙල උනා.ඈ සන් කලේ මට දිග ඇදෙන ලෙස. මම ඇල උනා මූන උඩු අතට.
"මෙහාට හැරෙන්න"ඈ අත් බැදගත්තා.
"එතකොට ඔයා දාංගලේ පටන් ගනීවි"
"ඇත්තද ඔයා හීනයක් අල්ලං පෙට්ටියක් ඇතුලේ දාගෙනයි කියන්නෙ"

(රූපාන්තරනය - සුන්නද්ධූලි කෙටිකතා සංග්‍රහය 50 පිට )

අජිත් තිලකසේනගේ නිර්මාන ඒවාවල ස්වභාවය අනුව යුග තුනකට බෙදන්න පුලුවන්.
ඔහුගේ පලමු නිර්මානය වන සතුරෝ කෙටිකතා සංග්‍රහය යථාර්තවාදී ශෛලිය මත රැදෙමින් රචනා වුන එකක්.
ඉනික්බිති ලියැවුනු පිටුවහල් කර සිටිද්දී (1964) සංග්‍රහයේ සිට සුබ රාත්‍රියක් අහවරයි (1984) සංග්‍රහය දක්වා නිර්මාන දැඩි ලෙස අසම්මතවාදී ආකෘතියක් සහිත නිර්මාන විදිහට හදුනාගන්න පුලුවන්.මේ කාලයේ (70 දශකයේ) සම්මුඛ සාකච්ඡාවක් පුවත් පතකට ලබාදෙන තිලකසේන පවසා තිබුනේ "මට තිබෙන්නෙ කියන ආකාරයක් පමනයි.මම කියන දේවල් වැදගත් නැහැ"යනුවෙනුයි.මෙම සාකච්ඡාවේදී තමන්ගේ නිර්මාන වල "තේරුම" සොයන්නන් උපහාසයට ලක්කරන තිලකසේන ගලන මුහුදු රැල්ලක,ගලා හැලෙන දිය ඇල්ලක සෞන්දර්යයක් තිබුනත් එහි ඇති "තේරුම" කුමක්දැයි විමසා සිටිනවා.කලා නිර්මාන වල සෞන්දර්ය මිස සැගවී තිබෙන තේරුම් සෙවීම අර්ථ ශුන්‍ය බවට ඔහු ඉන් ඉගි කරනවා.

කෙසේ වුනත් 70 දශකයේ සිටින මෙම දැඩි ආකෘතිකවාදයාට වඩා වෙනස් කෙනෙකුයි සාදය (1992) කෙටිකතා සංග්‍රහය සහ ඉන් ඔබ්බට ලියවෙන කෙටිකතා තුලින් අපිට මුන ගැසෙන්නෙ.මේ අනුව සාදයෙන් පසු තිලකසේනගේ නිර්මාන දිවියෙහි තවත් යුගයක් සනිටුහන් වෙනවා යැයි කීම නිවැරදියි.
80 දශකයෙහි අග භීෂනයෙන් ආලෝලනයට ලක්වූ ලාංකීය සමාජය තදින් නිරූපනය කරන්නට සාදය කෙටිකතා සංග්‍රහය සමත් වී තිබෙනවා.එම භීම සමය සමාජය ව්‍යාකූලත්වයට ලක්කරන ලද අන්දම පිලිබද මනා චිත්‍රයක් මේ නිර්මාන හරහා දකින්න පුලුවන්.
මෙම දේශපාලනික තේමාව තිලකසේනගේ 90 දශකය තුල සිදුවූ බොහෝ නිර්මාන වල හොල්මං කරනවා.සුසුම හා පීඩාව (2000) කෙටිකතා සංග්‍රහයේ එන "දවසක වෙනස" කෙටි කතාවේ කියැවෙන්නේ සන්නද්ධ ව්‍යාපාරයක තරුනයෙක් තමන්ගේ දේශපාලන ජීවිතය හා පෞද්ගලික ජීවිතය අතර ව්‍යාකූලත්වයකට ලක් වන අන්දමයි.දේශපාලන ව්‍යාපාරයේ රාජකාරියක් ඔහුට බාර වී තිබෙනවා.ඔහු දේශපාලන සටන්කාමියෙක් බව ඔහුගේ හිතවතුන් දන්නේ නැහැ.හිතවත් පවුලක තරුනියන් තිදෙනෙක් වෙසක් බලන්න ගෙනයාමේ කාර්යය මේ අතර ඔහුට භාර වෙනවා.වෙසක් තදබදය අතර අකරතැබ්බකට ඔහු මුහුන දෙන අතර වෙසක් බලන්න පැමින සිටින මදාවිකාරයන් සමග ගැටුමකට ඔහු මැදි වෙනවා.මේ සියල්ල අවසානයේ ඔහුට භාර වී තිබුනු දේශපාලන රාජකාරිය ( යතුරක් නිශ්චිත වෙලාවකට භාර දීම) ඔහුට මගහැරෙනවා.

ඔහු ආපසු හැරී ඇගලුම් කම්හලක් අසලින් මහ පාරට ගොඩවෙනකොටම එතන ඔරලෝසු කනුවේ 11 වදිනවා ඇහුනා. සුගත් කලබල වෙච්ච ගමන් අත ගෙනිච්චේ උඩ සාක්කුවට.යතුරට.එහෙත් කමිසය ඇගේ නැති බවත් මෙච්චර වෙලාඋඩුකයේ තිබුනේ බැනියම විතරක් බවත් ඔහු වටහාගත්තේත් එතකොට.පිහියෙන් ඇන්නා වගේ පහරක් ඔහුගේ යටිබඩ පසාරු කලා.ඔහුගේ ඉක්කාවත් නැවතුනා.තෙරපුනු බරකින් දෙකකුල් ඇන හිටියාත් එක්ක ඔහු එහෙම්ම බිම ඉදගත්තා.
"බාරගත් වගකීම ඉටු නොකල ද්‍රෝහියෙක්"යන හංවඩුව පිටේ කෙටෙන පාරවල් ඔහුට දැනෙන්න දැනෙන්නා වගේ වුනා.

( දවසක වෙනස සුසුම හා පීඩාව - 115 පිට)

ඔහු බොත්තම් දදා කන්ඩිය නැගගන එනකොට ආරක්ෂක නිලධාරියෙක් උඩ හිටියා.තමා දෙස තියුනුවට බලා හිටපු බව පෙනුනා. සුගත් පාරට ගොඩවෙද්දි ආරක්ෂක නිලධාරියා පිගානක් තරම් පලල් වූ අත්ල දිග ඇරියා.සුගත් දිහාට පෑවා. සුගත් පස්ස සාක්කුවෙන් හැදුනුම්පත එලියට ඇද ආරක්ෂක නිලධාරියා අත තැබුවා.ඒක ඔහු ඒ මේ අත පෙරලා කිසිවක් නොකියා ආපහු දුන්නේ තමා රේල් පාලමට දුරස්ථ පාලකයක් මගින් ක්‍රියා කරවිය හැකි බෝම්බ හයි කරන්න නොගිය බව ඔහු වටහා ගත් නිසා විය යුතුයි

(ඉහත කෘතිය - 118 පිට)

ආරක්ෂක හමුදාවල දඩයම් ඇසට හසුව සිටිනවාට අමතරව තමා වගකීම ඉටු නොකල නිසා තමන්ගේ දේශපාලන ව්‍යාපාරයේත් සැකයට හසුවීමේ ඉරනමට මෙම තරුනයා මුහුන දෙනවා.සාමාන්‍ය පසුබිමක නම් හේතු පැහැදිලි කරන්න අවස්ථාවක් ලැබෙන්න ඉඩ තිබුනත් සිවිල් යුද වාතාවරනයක් මැද එහෙම ඉඩක් නැහැ.දේශපාලනික වශයෙන් ඇලලුන සමාජයක පුද්ගලයාගේ ඉරනම අතිශය ප්‍රබල විදිහකට මෙම කෙටිකතාව තුල පිලිබිඹු වී තිබෙනවා.

සමස්තයක් විදිහට ආකෘතියේ පවතින අසම්මත ගතිය පවත්වාගෙන යන ගමන් කෘතියේ අන්තර්ගතය වෙත වැඩි නැඹුරු වීමක් අජිත්ගේ මෙම තෙවන යුගයේ නිර්මාන තුලින් අපිට දකින්න පුලුවන්.
"මට තියෙන්නේ කියන ආකාරයක් විතරයි.කියන දේ වැදගත් නැහැ" යැයි දශක කිහිපයකට පෙර ඔහු කල ආකෘතිකවාදී ප්‍රකාශය මේ අනුව ඔහුගේ නිර්මාන වලින්ම පසුකාලයක බිදී යන ස්වරූපයක් පෙනෙන්නට තිබෙනවා.අද්භූතවාදී ආකෘතීන් සමග යථාර්ථවාදී සිදුවීම් දැක්මක් සහිතව මිශ්‍ර වීම නිසා තිලකසේනගේ වඩාත්ම පරිනත යුගය විදිහට තේරුම් ගන්න පුලුවන් වන්නේත් සාදයෙන් ඉක්බිති ඇරඹෙන ඔහුගේ නිර්මාන සම්මුචයයි.

ඒ වගේම ඔහු විසින් රචිත පාර දිගේ තිර පිටපත සිංහල සිනමා ඉතිහාසයේ කැපී පෙනෙන තිර රචනයක්.පාර දිගේ අතිශය දේශපාලනික තේමාවක් සහිත චිත්‍රපටයක්.සාමාන්‍යයෙන් 70 හා 80 දශකයන්ගේ මුල වාමවාදී දේශපාලනයට බර සිනමා පට බිහිවීමේ යම් ප්‍රවනතාවයක් තිබුනා.කොහොම වුනත් ආකෘතික වශයෙන් සම්ප්‍රදායික තැනක හිරවෙලා තිබුනු දේශපාලන සිනමාව තිගැස්මකට ලක්කල තිරපිටපතක් විදිහට පාර දිගේහි තිර රචනය හදුනාගන්න පුලුවන්.

සිදුවෙන දේ සිදුවෙන විදිහටම කියන සාම්ප්‍රදායික යථාර්තවාදී ශෛලිය තුල එක තැන පල්වෙමින් තිබුනු සිංහල කෙටිකතාවට නූතන්වයක කවුලුව විවර කල පුරෝගාමියා වුනේ අජිත් තිලකසේන.ඒ පරම්පරාව තුල ඒ හා සම වන නිර්මානකරුවෙක් සිටී නම් ඒ සයිමන් නවගත්තේගම පමනයි.කොහොම වුනත් තිලකසේනගේ අඩි සටහනින් එදා ආරම්භ වූ මාවත දිගේ අද තරුන නිර්මානකරුවන් වඩ වඩා පිය නගන්නට පටන්ගෙන තිබෙන බව පෙනෙන්නට තිබෙනවා.නිශ්ශංක විජේමාන්න වැනි කෙටිකතාකරුවෙක්ගේ නිර්මාන දිහා බැලුවාම මේ ස්වභාවය දැකගන්න පුලුවන්.
කොහොම වුනත් අජිත් තිලකසේන තවම නිහඩ චරිතයක්.
දේශපාලන වේදිකා වල පාලකයන්ට වන්දිභට්ටකම් කරමින් උපහාර ලබන මහා සාහිත්‍යවේදීන්ගේ පුරාජේරුවට වඩා මෙම මිනිසාගේ නිහැඩියාව අතිශය ගෞරවනීය එකක් බව අවසාන වශයෙන් කිව යුතුයි.

ජෙනරාල් ෆොන්සේකා - පුද්ගලිකව නොව දේශපාලනිකව කියවමු

‍ජෙනරාල් සරත් ෆොන්සේකා පිලිබද පුවත මේ වනවිට ලංකාවේ ඉතාම ආන්දෝලනාත්මක පුවත බවට පත්වෙලා තිබෙනවා.යුද්ධයේ වීරයන්,හමුදා කුමන්ත්‍රන සූදානම් වැනි බොහෝ පැති කරා මේ සාකච්ඡාව ගමන් කොට තිබෙනු මේ වන විට දැක ගත හැකියි.
කොහොම වුනත් ෆොන්සේකා පිලිබද පුවත රාජපක්ෂ පාලනය ගැන මීට පෙර පොදුවේ විවේචනාත්මකව මතු වූ අදහස් ප්‍රමානයක් නැවත තහවුරු කරන්න ඉවහල් වෙලා තියෙනවා.වර්තමාන පාලනය කියන්නෙ පුලුල් දැක්මක් සහිතව සමාජය ඉදිරියට ගෙනියන්න හදන එකක් නෙමෙයි පවුලේ ආධිපත්‍යය ඥාති සංග්‍රහයෙන් ජරපත් වුන අන්තිම ප්‍රතිගාමී තන්ත්‍රයකි යන අදහස නැවත මේ සිදුවීමෙන් තහවුරු වෙනවා.තම පවුලේ ආධිපත්‍යයට එරෙහිවන අයට පමනක් නොවෙයි තමන්ට වඩා ජනප්‍රිය වේ යැයි උපකල්පනය කරන අයගෙන් පවා පලිගන්න තැනකට පාලකයන් ගමන් කරමින් ඉන්නා බව පෙනෙන්නට තිබෙනවා.

හිටපු හමුදාපති ජනාධිපතිවරනයට එනවා කියන ප්‍රවෘත්තිය ඕපාදූපයක් ලෙස රට පුරා සැරිසරන්න ගන්නෙ මේ අතර වාරයේ.තාම මේ ගැන නිල ප්‍රකාශයක් නැහැ.හමුදාපති මේ ගැන අදහසක් ප්‍රකාශ කරලත් නැහැ.නමුත් හමුදා කුමන්ත්‍රන,යුද්ධයේ ඇත්ත අයිතිකාරයන් දේශපාලකයන්ය කියන ඇමති වරුන්ගේ වාචාල කතා වලින් අපිට පැහැදිලි වෙන්නේ ෆොන්සේකා දේශපාලනයට ඒම නොවිය හැක්කක්ම නොවන බවයි.
මේ කටකතාව ආන්ඩුව කෙතරම් ත්‍රස්ත කොට තිබෙනවාද යත් මේ ගැන කතා කරන මාධ්‍ය වලට එරෙහිව "නීතිමය පියවර ගන්නා බව" හමුදා ප්‍රකාශක පසුගියදා පවසා තිබුනා.එක්තරා සති අන්ත පුවත්පතක කතුවරයෙක් මේ අනුව ෆොන්සේකා ගැන කතාකිරීමේ වරදට අපරාධ විමර්ශන අංශයට කුදලාගෙන යනු ලැබුවා.
කෙසේ වෙතත් දකුනු පලාතේදී රජය ඉල්ලූ 80% ජනතාව විසින් බැහැර කිරීම නිසා හොල්මන් වී සිටින රාජපක්ෂ ආන්ඩුවේ තැරැව්කාරයන්ට ‍ෆොන්සේකාගේ දේශපාලන ආගමනය මිට මොලවා මුහුනට ගැසූ පහරක් වැනියි.ජයග්‍රහනයෙන් උදම් වී විපක්ෂයට කොචොක් කරමින් ආතල් ගත් දේශපාලකයන් මෙතරම් ඉක්මනින් තමන්ගේ උද්දාමයට මෙහෙම කෙලවෙතැයි අපේක්ෂා නොකල බවට සැකක් නැහැ.
හදිසි ජනාධිපතිවරනයක් නියමිත කාලයට පෙර රජය කැදවන්නට සිතාගෙන සිටියේ යුද්ධය නිසා තමන් ලද ජනප්‍රියත්වයෙන් ජනාධිපතිවරනය ගොඩ දා ගත හැකියි යන විශ්වාසයෙන්.චන්දයේදී විකිනීමට හැකි එකම "භාන්ඩය"වන්නේත් යුද ජය පමනයි.යුද්ධයේදී හමුදාවට ක්‍රියාන්විත නායකත්වය දුන් පුද්ගලයා ප්‍රතිවාදියා ලෙස ඉදිරිපත් වුවහොත් රාජපක්ෂ රජයේ තරග සැලැස්ම එහෙම් පිටින්ම අවුල් වෙන බවට අමුතුවෙන් කිව යුතු නැහැ.
‍ෆොන්සේකා දේශපාලනයට ඒම ගැන භීතියෙන් හතර අතේ ආන්ඩුවේ ඉදුල් කන්නන් කෑ මොර දෙන්නේ යුද්ධය පෙන්වා සීත කාමර වලට වී කතා සාප්පු දැමීමේ සනීප දේශපාලනය ඔහු ආවොත් තවදුරටත් වලංගු නැති බව මේ දූෂිත දේශපාලන ස්තරය දන්නා නිසා.

කොහොම වුනත් රජයේ අදෝනා වලට අමතරව ෆොන්සේකාගේ (සිදු වෙනවා යැයි උපකල්පනය කෙරෙන) දේශපාලන ආගමනය ගැන රජයේ නොවන විරුද්ධ පාර්ශවවලිනුත් යම් විවේචනාත්මක අදහස් ප්‍රමානයක් මතුව තිබෙනු දැකගත හැකියි.
වාමවාදී ස්ථාවරයක සිට රාවයට ලියන අජිත් පැරකුම් ජයසිංහ මේ පිලිබදව පසුගිය සති දෙකේදීම ප්‍රශ්න කොට තිබුනා.රාජපක්ෂ රජයේ අන්තනෝමතිකත්වයට එරෙහි තැනක සිට ලියන බ්ලොග් අඩවි කිහිපයකත් මෙවැනිම ලිපි කිහිපයක් පසුගිය සතියේ පල වී තිබුනා.
ආන්ඩුව ෆොන්සේකාට එරෙහිව ගේන හමුදා කුමන්ත්‍රන ගැන තක්කඩි කතා වලට වැඩිය සලකා බැලිය යුතු නිරීක්ෂන කිහිපයක් මෙම ලිපි වල ගැබ්ව තිබු බව කිව යුතුයි.
1.ෆොන්සේකා මහතාගේ දේශපාලන ස්ථාවරය මෙම විවේචන තුල ප්‍රශ්න කෙරුනු ප්‍රධාන කාරනයයි.
කැනේඩියානු පුවත්පතකට වසර දෙකකට පමන පෙර ඔහු කල ප්‍රකාශයක් නැවත නැවත උපු‍ටා දක්වමින් ෆොන්සේකා දැඩි සිංහලවාදියෙක් බවත් ඔහුගේ පාලනයක් රාජපක්ෂගේ පාලනයටත් වඩා ආධිපත්‍යවාදී හා මර්ධනකාරී විය හැකි බවට එක් අතෙකින් ප්‍රකාශ වී තිබුනා.
2.ඉහත තර්කය මතම රැදෙමින් සුලු ජාතීන්ගේ කැමැත්ත ෆොන්සේකාට නොලැබෙන බවත් මේ නිසා ඔහුව බලයට පත් කිරීම "ඉගුරු දී මිරිස් ගැනීමක්" විය හැකි බවටත් අනාවැකි මතුකෙරෙනු දැකිය හැකියි.

මේ හැම අදහසක්ම පලවෙන්නේ හිටපු හමුදාපති චන්දයට එන බවක් ස්ථිර වෙලා නැති සන්දර්භයක.මේ නිසා මේ ගැන විස්තරාත්මකව කතා කිරීම තේරුමක් නැති දෙයක් වෙන්නත් පුලුවන්.
ඒ වුනත් කවර සීමාසහිතකම් මැද වුනත් ඔහු ජනාධිපතිවරනයට ඒම සාධනීය දෙයක් යැයි මේ ලියුම්කරු කල්පනා කරනවා.

ෆොන්සේකාට එරෙහි ආන්ඩු විරෝධීන්ගේ තර්කයෙහි ඇති හිස්තැන නම් ඔවුන් ‍සරත් ෆොන්සේකා කියන පුද්ගල සාධකය සන්දර්භයෙන් පිට අරගෙන වියුක්තව විග්‍රහ කිරීම.ඒ වෙනුවට ඇත්තටම විය යුත්තේ මේ මොහොතේ පවතින දේශපාලන වාතාවරනයට සාපේක්ෂව සංයුක්ත සිතීමකට යාම.ඉතාම සුදු පරමාදර්ශී විකල්ප මනෝරාජික සිහින වලට වලංගු වුනාට මහපොලොවේ දේශපාලනය ඉල්ලා සිටින්නේ ප්‍රායෝගිකත්වය මිස අනෙකක් නොවෙයි.
මේ නිශ්චිත මොහොතේ තිබෙන ප්‍රශ්නය කුමක්ද?
පාලන බලය තිබෙන පුද්ගලයා තනි පුද්ගල ආඥාදායකත්වයක් කරා යමින් තිබෙන අතර සිම්බාබ්වේ මට්ටමේ ඉතාම පසුගාමී තැනකට රට පල්ලම් බස්සමින් සිටිනවා.
මේ ගමන ආපසු හැරවිය යුතුයි.එසේ හරවන්න නම් හුදෙක් රාජපක්ෂ බලයෙන් පහ කිරීම ප්‍රමානවත් නැහැ.ඔහුව බලයෙන් පහ කරන ගමන් ඒකාධිපතියන් බිහිවීමට දේශපාලන සමාජයේ තිබෙන අවකාශය අවහිර කරන්න ඕනෙ.
JR ගේ ප්‍රේමදාසගේ සිට මහින්ද රාජපක්ෂ දක්වා චන්දයෙන් තේරුනු පාලකයන් ජනතාවට කොකා පෙන්වන අනභිබවනීය ඒකාධිපතියන් බවට පත්වුනේ කොහොමද?
ඒක එහෙම වුනේ දේශපාලන සමාජය තුල ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ආයතන වල තිබෙන දුබලතාවය නිසා.මේ දුබලතාවයට බලපාන ඉතාම මූලික හේතුව තමයි පාලකයාව නීතියටත් ඉහලින් තබන විධායක ජනාධිපතිධූරය.
රාජපක්ෂ ඇතුලු මෙ‍තෙක් කල් සිටි උතුමානන් වහන්සේලාට ආඥාදායකයන් ලෙස පිම්බීමට හා පිස්සු කෙලීමට ඉඩ ලැබුනේ අඩුම තරමින් අධිකරනය ඉදිරියේවත් ප්‍රශ්න කල නොහැකි අසීමිත විධායක බලය නිසා.
මේ නිසා විධායක ජනාධිපති ක්‍රමය ක්‍රමයක් ලෙස ‍අහෝසි කිරීම සමාජය ප්‍රජාතාන්ත්‍රීකරනය පැත්තෙන් බලන විට අතිශය තීරනාත්මක ඉදිරි පිම්මක්.
මේ කාරනයත් එක්කම 17 වෙනි සංශෝධනය පිලිබද කතිකාව ඉදිරියට එනවා.රාජ්‍ය සේවය,පොලිස් සේවය,මැතිවරන ක්‍රියාවලිය වැනි අංග අද වන විට ශිෂ්ට සමාජයකට කිසිසේත් නොගැලපෙන විදිහට ලංකාව තුල කුනු වෙලා ගොස් තිබෙනවා.මේවා බලයේ සිටින දේශපාලකයන්ගේ හොර ගුහාවල් මිස සමාජයේ සේවය උදෙසා කැපවුනු ආයතන නෙමෙයි.
17 වෙනි සංශෝධනය බලාත්මක කිරීම සරල දෙයක් නොවෙන්නේ මේ නිසා.පරමාදර්ශි වෙනසක් සිදු වුවත් නැතත් රාජ්‍ය සේවය,පොලිසිය වැනි සමාජයේ සංවේදී "නිල"ප්‍රජාතාන්ත්‍රික ප්‍රවේශයකින් ස්පර්ශ කරන එක සමාජයක් විදිහට අපිව ඉදිරියට ගෙනියනවාද ?නැද්ද?
මහපොලොවේ තිබෙන ප්‍රශ්න මේවායි.ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයේ හා සමාජ සාධාරනත්වයේ පැත්තෙන් බලන කොට ඉහත පියවරයන්ගේ තිබෙන වැදගත්කම නොසලකා හල නොහැකියි.

රාජපක්ෂ සිහසුනෙන් බසවා සිදු කෙරෙන්නේ නිකම්ම නිකම් ෆොන්සේකාව රාජාභිෂේක කිරීමක් නම් එහි ඇති දේශපාලන වැදගත්කමක් නැහැ තමයි.එතකොට ඔහුගේ තිබෙනවා යැයි කියන සිංහලවාදී මර්ධනකාරී චර්යාවන් අධිපතිත්වයට පත්වෙන බව ඇත්තක් විය හැකියි.
නමුත් ෆොන්සේකා ජනාධිපති චන්දෙට එන්නේ හුදෙක් තනි පුද්ගල සාධකයක් විදිහට නෙමෙයි නම් තත්වය වෙනස් මුහුනවරක් ගන්නවා.දේශපාලනයේදී කේවල සාධක වැදගත් වුනත් අන්තිමේදී ඊට වඩා බලපෑම් සහගත වෙන්නේ කේවල සාධක ස්ථානගත වෙන බලවේගයන්ගේ ව්‍යුහය.
ෆොන්සේකාගේ ප්‍රතිරූපයට ලැබෙන චන්ද අන්තනෝමතික විධායක ජනාධිපති ධූරය අහෝසි කරන තැනකට හරවා ගත නොහැකිද?
ෆොන්සේකාගේ ප්‍රතිරූපයට එන චන්ද 17 වෙනි සංශෝධනය බලාත්මක කරන තැනකට ගෙනි යන්නේ කොහොමද?
කොටින්ම කියනවා නම් සමාජය ප්‍රජාතාන්ත්‍රිකව ශක්තිමත් කිරීමේ අවම වැඩපිලිවෙලක් (minimum programme) බලාත්මක කිරීම සදහා මේ අවස්ථාව යොදා ගත හැකිද?නොහැකිද?
සලකා බැලිය යුතු කේන්ද්‍රීය ප්‍රශ්න වන්නේ මේවායි.
ආරංචි වී තිබෙන හැටියට විපක්ෂය ඕනෑම පොදු අපෙක්ෂකයෙක්ට සහය දෙනවා නම් දෙනු ලබන්නේ විධායක ජනාදිපති ධූරය දින 180 ක් තුල අහෝසි කරනවා කියන නිශ්චිත ප්‍රධාන කොන්දේසියට යටත්ව යැයි පැවසෙනවා.මේ අනුව පැවැත්වෙන ජනාධිපති චන්දයක් විධායක ක්‍රමයට පක්ෂ හා විපක්ෂ බලවේග අතර ජනමත විචාරනයක් බවට පත්වීම වලක්වන්න බැහැ.එවැනි පසුබිමක් තුල රාජපක්ෂ හෝ චන්ද්‍රිකා කලා වගේ සිය පොරොන්දුවෙන් කට්ටි පැනීමට බලයට පත්වෙන කෙනාට ලෙහෙසියෙන් අවස්ථාවක් ලැබෙන්නේත් නැහැ

කොහොම වුනත් ෆොන්සේකාව මෙවැනි අවම වැඩපිලිවලකට එකග කරවා ගත හැකි නම් එම වැඩපිලිවෙල වෙනුවෙන් ෆොන්සේකාට සහය දීම සාධනීය දෙයක් බව පැහැදිලියි.
සරත් ෆෙන්සේකාගෙන් ඉර හද බලාපොරොත්තු විය නොහැකියි.ඔහුගෙන් සුලු ජාතින්ගේ ගැටලුව සහමුලින් විසදීම අපේක්ෂා කිරීමත් ප්‍රායෝගික නැහැ.(අපි කල්පනා කරන විදිහට සුලු ජාතින්ගේ ගැටලුවට ධනේශ්වර ක්‍රමය තුල කොහොමත් විසදුමකුත් නැහැ)
නමුත් සුලු ජාතින්ගේ අයිතීනුත් තහවුරු කරන,මෙතනින් ඉදිරියට යාමට අවශ්‍ය කවුලුව විවර කර දෙන "ප්‍රවේශ මාර්ගයක් "හදාගන්න ජනරාල් ෆොන්සේකාව යොදාගන්න පුලුවන් නම් අදුරට ශාප කිරීමට වඩා ඒ දැල්වෙන එක ඉටි පහන ඉතාම වටින බව කිව යුතුයි.

සරත් ෆොන්සේකා චන්දයට ඒම අපි පසෙක තබමු.ඔහු චන්දයට නොආවොත් ලබන ජනවාරියේ පැවැත්වෙනවා යැයි කියන ජනාධිපතිවරනයේදී වනු ඇත්තේ කුමක්ද?
යථාර්ථය නම් රාජපක්ෂට අභියෝග කල හැකි චරිතයක් මේ මොහොතේ සොයාගත නොහැක යන්නයි.නිසැක වශයෙන්ම එම චන්දය රාජපක්ෂගේ රේස් එක වනු ඇති අතර එජාපයේ 17 වසරක ගසාකෑම් වලට වඩා ගසාකෑම් වලින් පිරුනු මේ පාලන තන්ත්‍රය තවත් වසර 06කට හෝ 08කට දීර්ඝ වීම කවර තත්වයක් කරා සමාජය ගෙනයනු ඇත්ද?
රාජපක්ෂට අභියෝග කල හැකි යෝග්‍යම චරිතය ජෙනරාල් ෆොන්සේකාය යන්න ඇත්ත කාරනයයි.ඔහු චන්දෙට එනවා කියන හුදු ඕපාදූප‍ය නිසා ආන්ඩුවට සුලු දිය පහවෙන්නට පටන්ගෙන තිබෙන්නේ ඒ නිසාය.
‍ෆොන්සේකාගේ පුද්ගලික කීර්තිය දේශපාලන සැලැස්මක් තුලට අන්තර්ග්‍රහනය කරගත හැකි නම් ඊලග චන්දය ජනාධිපතිගේ පම්පෝරි සහිත තනි රේස් එකක් වෙනුවට ඒකාධිපතිත්වය හා ප්‍රජාතාන්ත්‍රික ප්‍රතිසංස්කරන අතර ගැටුමක් බවට පත්කරගත හැක.
පුද්ගලයන්ගේ පුද්ගලික මතවාද වල සීමාවන් අතිශයෝක්තියට නංවා සතිපතා ප්‍රචාරය කරමින් මුකුත් නොකර ඉන්නවාට වඩා පුද්ගලයා කලමනාකරනය කරමින් "යමක් කිරීමට" උත්සාහ කිරීම හැම අතින්ම වැදගත්ය.
‍කිසිම දුර්වලතාවයක් නැති සුපිරි පොදු අපේක්ෂකයෙක් ගැන සිහින මවමින් වචන වලින් දේශපාලනය කරනවාට වඩා ඇවැසිව තිබෙන්නේ කුඹුරට බැස මඩ ගා ගැනීමේ අභියෝගයට නොබියව මුහුන දෙමින් කුඹුර සෑමේ භාවිතයකි.
දේශපාලනයට අවශ්‍ය කරන්නේ "වැඩ" මිස නොකෙරෙන වෙදකම් වලට කෝදුරු තෙල් ඉල්ලන "වචන"නොවේ.

නවකවදය

නවක වද කාල සීමාවන් බො‍හෝ විශ්ව විද්‍යාල වල දැන් අවසන් අදියර‍ට පිවිසෙමින් තිබේ.ඇත්ත වශයෙන්ම නවකවදය අතිශය සංකීර්න වූද එසේම කුහුල දනවන සුලු වූද ක්‍රියාවලියකි."වදයක්"යනු කොහොමත් නොහොද දෙයකි.මේ ක්‍රියාවලිය තුල අශෝභන එමෙන්ම ජුගුප්සාජනක පැතිද බොහෝය.නමුත් උත්ප්‍රාසාත්මක ලෙස මේ අශෝභනත්වයම සමහර විට වදයට ලක්වන්නාවද ආකර්ෂනය කරන ආකර්ෂන ලක්ෂ්‍යයක් ලෙස ක්‍රියා කරයි.

විශ්ව විද්‍යාලයට එන නවකයන් එහි පරිසරයට හැඩගැස්වීම උදෙසා නවකවදය ක්‍රියාත්මක වේ යැයි පවසනු ලැබේ.මෙහි ඇත්තක් නැත්තේම නැත.පිට සමාජයේ දහසක් වෙනස්කම් සහිත ස්ථර වල ජිවත්වන අය අලුත විශ්ව විද්‍යාලය තුලට එන්නේ ඒ වෙනස්කම් සමගිනි.
සමාජ ස්ථරයන්ගේ වෙනස්කම් එක් පසෙකය.ගැහැනු පිරිමි අතර අස්වාභාවික දුරස්ථභාවය තව පසෙකය.ගමේ නගරයේ භේදය තව පසෙකය.
මේ සමාජ කොටස් ස්වයංක්‍රීයව මුහු වීම ඇත්තටම සිදු නොවන නිසා blend වීම සදහා යම් ක්‍රියාවලියක් අවශ්‍ය වේ.
නැතිනම් සරසවියක් හා ටියුෂන් පංතියක් අතර වෙනසක් නැතිවනු ඇත.කොලඹ අය වෙනම,ගමේ අය වෙනම,කෙල්ලො වෙනම,කොල්ලො වෙනම - බාහිර බලපෑමක් නැති තැන ස්වයංක්‍රීයව ඇති වනු ඇත්තේ එම තත්වයයි.
batch fit එක සහ නවකවදය අතර සමීකරනයේ ඇත්තක් නැත්තේ නැති බව පැවසූයේ ඒ නිසාය.යම් මුහු කිරීමක් නොවුනහොත් හැමෝම එකතු කරගෙන පිරිත් පිංකමක් තියාගැනීමට තරම් වත් එකමුතුවක් බැච් එකක් තුල නිර්මානය නොවනු ඇත.

නමුත් මේ සමීකරනය අවුල් වෙන්නේ ඉහත පරමාර්ථය වෙනුවට වෙන වෙන ඉලක්කම් හා අරමුනු මිශ්‍ර වීම නිසාය.
පලමුව නවකවදය හීනමානයෙන් පෙලෙන්නන්ට මාර අවස්ථාවකි.නවකයන් කිසිම ප්‍රතිරෝධයක් දැක්විය නොහැකි නිරායුධ අසරන මිනිස් කොටසක් බවට පිරිහෙලන නිසා ඉහල වසරේ උදවියට නවකයන් හොද "බයිට්" එකකි.
සාමාන්‍යයෙන් සමාජයේ මිනිසෙකුට එරෙහිව මිනිසෙක් බලය යොදවන විට පෙරලා ඊට විරෝධය පලකිරීමේ හැකියාවක් තිබේ.මෙය ශිෂ්ට සමාජයක අවම ලක්ෂනයක්ය.
නවකවදය තුල ඒ අවම අයිතිය පවා නවකයන්ට අහිමිය.ඒ තුල ඔවුන් මිනිසුන් නොව ජ්‍යෙෂ්ඨයන්ගේ අතෙහි නැටවෙන කෙලි බඩු උපකරන තත්වයට පිරිහෙලනු ලැබේ.
පේරාදෙනියේ නේවාසිකාගාර තුල නවකයන් නිරුවත් කරන අතර අනෙකාට අතේ ගැස්සවීමට නවකයන්ට බල කෙරේ.සාමාන්‍ය වාතාවරනයක් තුල මෙය ලිංගික බලහත්කාරකමකි.
මෙවැනි බලහත්කාරකමක් සහ බැච් ෆිට් එක අතර සම්බන්ධය කුමක්ද?
එවැනි තාර්කික සම්බන්ධයක් නිර්මානය කල හැක්කේ කාටද?
අනෙකාට ‍අතේ ගැස්සවීම ප්‍රතික්ෂේප කරන්නා ( විරෝධය පෑමේ අවම අයිතිය යොදා ගන්නා කෙනා) තොල් පුපුරා යන්න පහර කෑමට සූදානම්ව සිටිය යුතුය.
මේවා ජ්‍යෙෂ්ඨයන්ගේ සැගවුනු තිරිසන්මය ගති එලියට ඒමට දෙන ලයිසන් මිස වෙන කුමක්වත් නොවේ.නවකවදයේ "ප්‍රකාශිත" පරමාර්ථ සහ මේ පිලිකුල් සහගත අපචාරයන් අතර සබදතාවයක් නොමැත.
මෙවැනි කායික හිංසනයන් කුමන තත්වයක් යටතේවත් සාධාරනීකරනය කල නොහැක.ප්‍රශ්නය වන්නේ මෙවැනි කතන්දර සමාජය ඉදිරියට නොඒමයි.වදයට ලක්වන්නන් මේවා ගැන කතා නොකරන අතර සරසවි වල අදුරු සෙවනැලි යටතේ මේ නිසා වසර ගනන් මෙම අශෝභන සිදුවීම් දිගින් දිගටම ඇදෙමින් පවතී.
අතීතයේ විශ්ව විද්‍යාල වල පැවැති පොහොසත් සංස්කෘතික දේශපාලන පරිසරයෙන් වර්තමානයට උරුම වී තිබෙන්නේ නවකවදය පමනි.එයද තිබුනු නවකවදය මෙන් සිය ගුනයක අවමානුෂික හා ජඩ එකක් බවට දිනෙන් දින රූපාන්තරනය වෙමින් පවතී.

විශ්ව විද්‍යාල එකාට එකා නැති අලයන් සිටින අල නිෂ්පාදනාගාර බවට පත්වීම නොහොද වෙනවා වගේම සීලාචාර සමාජයට අනුමත කල නොහැකි පාදඩකම් නවකවදයේ නාමයෙන් සිදු වෙන තත්වයන්ද එක සේම නරකය.
නවකවද ක්‍රියාකාරකම් පාලනය කිරීම මේ නිසා අද වන විට අවශ්‍ය නොව අත්‍යවශ්‍ය කාරනයකි.
නවකවද කතා එලියට ඒම සාධනීය වන්නේ මේ නිසාය.මේ තොරතුරු එලියට එන තරමට සමාජය මේවා ගැන සංවේදී වෙන්න,ප්‍රතික්‍රියා දක්වන්න යොමුවේ.සමාජයේ මේ අවධානය නවකවදය පාලනය කිරීම සදහා වැදගත් වනු ඇත.
සමාජයේ බොහෝ අය නවකවදයේ "ඇත්ත" දන්නේ නැත.රැග් එකට පක්ෂ අදහස් පිට සමාජයෙන් පල වෙන්නේ මේ තොරතුරු හිගකම නිසාය.
මේ නිසා අවසාන වශයෙන් සිදු වන්නේ රැග් එකට යම් සාධාරන පසුබිමක් තියෙනවා නම් ඒ අවශ්‍යතාවය ගනිකා වෘත්තියේ යොදවා ගෙන හීනමානකාරයන් පිස්සු කෙලීමය.

අනෙත් අතට රැග් එක හරහා යම් දේශපාලන අරමුනක් අපේක්ෂා කරන දේශපාලන කොටස් වලටද යා යුතු පනිවිඩයක් තිබේ.
"අපිත් මේක පාලනය කරගන්න බලනවා.ඒත් මේක පාලනයෙන් පිට පැනලා"වැනි ඇග ෂේප් වෙන උත්තර නොදී මේ ක්‍රියාවලිය හා තමන්ගේ අරමුනු ගැඹුරින් සංසන්දනය කල යුතුව පවතී.
දේශපාලන විඥානයක් නිර්මානය කිරීම හා පෞරුෂ දුබලතාවලින් පෙලෙන රෝගීන්ට ආතල් ගැනීමට අවස්ථා සැපයීම එකක් නොව දෙකකි.
මේ දෙක මුසු වීම පලමු අරමුනද භයානක ලෙස බොද කර දමනු ලබයි.
සියයට සියයක් "අල" වීම එක අන්තයක් වන අතර සියයට සියයක් "වැල"වීම අනෙත් අන්තයයි.
මේ අන්ත දෙක අතර සමබර ලක්ෂ්‍යයක් සොයා ගන්නා තැනට නවක වද සාකච්ඡාව යොමු විය යුතු බව අපගේ යෝජනාවයි.
මේ යන විදිහට පෞරුෂ රෝගීන් ආතල් ගැනීම,කිසිම වරදක් නොකල අහිංසකයන් මානසික රෝගීන් වීම වැනි සහ ගහන අපරාධ සිදු වෙන එක හැර වෙන යමක් වන්නේ නැත.

පසුවදන-
කවුරුත් කතා කරන්නේ විශ්ව විද්‍යාල වල නවකවදය ගැන පමනි.සරසවි වල පමනක් නොව වෙනත් ආයතන තුලද නවකවද ක්‍රියාකාරකම් අඩු වැඩි වශයෙන් පවතී.
රනවිරුවන් සිටින හමුදාව තුලද මේවා සිදුවේ.හමුදා පුහුනුවට ගිය අපගේ මිතුරෙක් නවකවදයට ගොදුරු වූ අතර අවසානයේ ඔහු දරුනු මානසික කම්පනයකට ලක්ව ඔහුගේ "සිහිය" ඔහුට අහිමි විය.
දැන් ඔහුට බොහෝ දේ මතක නැත.තමන්ගේ මිතුරන්,තමන් කල කී දේ - මේ බොහෝ දේ කම්පනය නිසා ඔහුගේ සිහියෙන් බැහැර වී තිබේ.
මේවා ගැන කතා කිරීමට බොහෝ විට බොහෝ අය බයය.
ඒත් මේවා වැඩි වැඩියෙන් කතා බහට ලක්විය යුතු තේමාවන්ය.

පැනනැගීමට නියමිත කුනාටුව සදහා පෙරවදනක්

රුපියල් 500 ක අවම වැටුපක් වෙනුවෙන් වතු ජනතාව අතරින් පැන නැගුනු අරගලය මේ වනවිට තාවකාලිකව යටපත් කරගන්න හාම්පුතුන්ගේ සංගමය සහ රජය සමත් වී තිබෙනවා.කෙසේ නමුත් හාම්පුතුන්ගේ සංගමය සමග තොන්ඩමන් එකගතාවයකට පැමිනයත් තමන් 500 සටන නොනවත්වන බව චන්ද්‍රසේකරන්ගේ වෘත්තිය සමිතිය ඇතුලු සමිති කිහිපයක් ප්‍රකාශ කොට තිබෙනවා.රුපියල් 500ට මෙහා සටන නැවැත්වීමට විරෝධය දක්වමින් සිය ගනන් වතු ජනයා පසුගිය දිනවල විරෝධතා ව්‍යාපාර වලට සම්බන්ධ වුනා.පොලිසිය විසින් ඒවාට කදුලු ගෑස් ප්‍රහාර එල්ල කරනු ලැබුවා.
මෙම විරෝධතා ව්‍යාපාර ආකාර දෙකකින් වැදගත් වෙනවා.
එක පැත්තකින් මෙය තමන් ගොදුරු වී සිටින පීඩනයට එරෙහිව වතු ජනයා අතරින් පැන නැගුනු විරෝධයක්.අනිත් අතින් තොන්ඩමන්ගේ අවස්ථාවාදී වෘත්තිය සමිති ක්‍රියාකලාපයට එරෙහි කැරැල්ලක් ලෙසත් මෙම විරෝධතා වැදගත් වෙනවා.
වතුකරයේ ජනයාගේ පීඩනය තොන්ඩමන් වර්ගයේ අවස්ථාවාදීන් විසින් තමන්ගේ පැවැත්ම බවට ශත වර්ෂයකට අධික කාලයක් පුරා පත්කරගෙන සිටිනවා.වතුකරයේ ජතතාව ගොදුරු වී සිටින අධික පීඩනය පුපුරා යන්න නොදී පාලකයන්ට වාසිදායක විදිහට කලමනාකරනය කරගන්න තොන්ඩමන් විසින් විශාල වැඩකොටසක් කරනු ලබන අතර ඉතිහාසය පුරා පාලකයන් ඇමැති ධූර වලින් පුදනු ලැබ තොන්ඩමන්ලාට මේ සදහා කෘතගුන සලකා තිබෙනවා.වඩා යහපත් ජීවිතයක් ලබාගන්න නම් වතු ජනයා පලමුව පුපුරවා දැමිය යුතු විලංගුව වන්නේ තොන්ඩමන්ලාගේ මෙම අවස්ථවාදී නායකත්වයයි
කොහොම වුනත් වැඩ වැරුම නතර කරන්න තොන්ඩමන් තීන්දු කලත් එම තීරනය නොතකා පෙලපාලි යාමට වතුකරයේ ජනයා පෙලඹීම තුලින් පැහැදිලි වෙන්නේ තොන්ඩමන්ලාගේ සාම්ප්‍රදායික නායකත්වය ඉවසා සිටීමට එම ජනයා අතර සිටින සටන්කාමී කොටස් තවදුරටත් සූදානම් නැති බවයි.ඇමතිවරයෙක් වන චන්ද්‍රසේකරන්ටත් වැඩවර්ජනය දිගටම ගෙනයාමට බල කොට තිබෙන්නේ වතු කම්කරු ප්‍රජාව පතුලෙහි කැකෑරෙමින් තිබෙන විරෝධාත්මක මනෝභාවයයි.

ඉල්ලීම් 8 ක් පදනම් කරගනිමින් ජාතික වෘත්තිය සමිති මධ්‍යස්ථානය වි‍රෝධාත්මක ක්‍රියාවලියකට අවතීර්නය වෙන්නේ මෙම පසුබිම තුල.ඇත්තම ගත්තොත් රටේ බහුතර වැඩකරන ජනයා ජිවත් වෙන්නේ ඉතාම අපහසුවෙන්.රට තුල නිෂ්පාදන ආර්ථිකයක් නැති නිසා රජයට ආදායම් ලැබීමට තිබෙන එකම ක්‍රමය බවට පත්වෙලා තියෙන්නේ ජනතාව මත බදු පැටවීම.පෙට්‍රල් ලීටරයක රුපියල් 80ක් අඩංගු වෙන්නේ බදු.කිරිපිටි වැනි අත්‍යාවශ්‍ය භාන්ඩ මත පවා විශාල වශයෙන් බදු පනවා තිබෙනවා.ස්වකීය පැවැත්ම උදෙසා රජය සමාජය බදු හරහා සූරාකන අතර මෙසේ උපයනු ලබන බදු මුදල් අනිත් අතට වියදම් කෙරෙන්නේ සුබසාදන වාදී පදනමකින් නෙමෙයි.
විදේශ ඇමැති සිය දියනිය උදෙසා ලක්ෂ 45 ක උපන් දින සාදයක් දැමීම,කෝටි ගනන් වියදම් කරමින් රටේ ප්‍රත්‍යන්ත ප්‍රදේශ වල රජ මාලිගා තැනවීම වැනි දේවල් සරල ලෙස බාර ගත යුතු සිදුවීම් නෙමෙයි.සමාජය බදු හරහා සූරාකන රජය එම බදු හරහා ඉතාම පසුගාමී වර්ගයේ දේශපාලන හා නිලධාරී තන්ත්‍රයක් නඩත්තු කරමින් සිටිනවා.ජනතාවගේ විදවීම සහ දේශපාලක ප්‍රභූ තන්ත්‍රයේ පැවැත්ම කියන දේවල් මේ නිසා එකිනෙක වෙන් කල නොහැකියි.මේ දෙක එකිනෙකට සම්බන්ධයි.
රටේ පොදු ජනයා මත බදු පැනවූවත් ඊට සමානුපාතිකව සාධාරන ලෙස වැටුප් ඉහල යාමක් දකින්නට නැහැ.මේ තත්වය අන්තිම නරක ලෙස පවතින්නේ පුද්ගලික අංශය තුල.මේ නිසා රටේ වැඩකරන ජනයා ඇත්ත අමාරුකම් ගනනාවකින් බැටකමින් සිටිනවා යන්නත් එම අමාරුකම මතුවෙන්නේ රජයේ අසාර්ථක ආර්ථික ප්‍රතිපත්තීන් වල ප්‍රතිඵලයක් ලෙස බවත් පැහැදිලියි.
මහා පරිමාන වෘත්තීය අරගලයක් සදහා මේ අනුව විෂය මූලික පරිසරයක් රට තුල ඇති වෙමින් තිබෙනවා.

වෘත්තිය අරගලයක් ගැන ඇසෙන සැනින් උපහාසාත්මක වෙන අමාත්‍ය වර්ගයා වහා මතක් කර දෙන්නේ අවසන් වරට රටේ පැවැති ජාතික මට්ටමේ වැඩවර්ජනය වන 2008 ජූලි 10 වර්ජනය පිලිබදව.එය අපේක්ෂා කල පරිදි සාර්ථක නොවූ බව සත්‍යයක්.ගිය පාරත් වර්ජනේ කලානේ,මේ පාරත් කොරලා බලමු වර්ගයේ පාරම් බාන ඇමතිවරුන් ඇතිවෙමින් තිබෙන වෘත්තිය අරගල සූදානම අඩුතක්සේරු කරන බව -අඩුම තරමින් එහෙම අඩුතක්සේරු කරන බව පෙන්වන බව - පෙනෙන්නට තිබෙනවා.
කෙසේ නමුත් ජූලි 10 වර්ජනය අවස්ථාවේ රටේ දේශපාලන සන්දර්භය සහ මේ මොහොතේ රටේ දේශපාලන සන්දර්භය තීරනාත්මක ලෙස වෙනස්.2008 රට තුල සිවිල් යුද වාතාවරනයක් තිබුනු නිසා පාලකයන්ට වෘත්තිය අරගලයට මුහුන දීමට යුද්ධය හොද කඩතුරාවක් වුනා.එවිට පාලකයන් පැවසුවේ "දැන් කලබල කරන්න එපා.යුද්ධය ඉවර වුන ගමන් අපි උඹලාට සලකනවා"වැනි කතාවක්.
මේ කතාව සැලකිය යුතු ලෙස සමාජය එම අවස්ථාවේදී ගිල දැමූ බව රහසක් නෙමෙයි.කොහොම වුනත් පාලකයන්ට එම මොහොතේදී පැවති යුද්ධය නමැති "වාසිය" තවදුරටත් භූමිය මත වලංගු නැහැ.
දැන් යුද්ධය නිම වී සැලකිය යුතු කාලයක් ගත වී තිබෙනවා.යුද්ධය දිනූ මහ රජා ගැන වර්නනාවන් සහ ජාත්‍යන්තර කුමන්ත්‍රන,ජනපති ඝාතන කුමන්ත්‍රන ගැන ත්‍රාසජනක කතා මිස පොදු සමාජයට කිසිවක් ලබාදෙන්නට ආන්ඩුවට හැකියාවක් ලැබී නැහැ යන්න අතිශය පැහැදිලි සත්‍යයක්.
යුද්ධය දිනුවාම දෙනවා කිව්ව සහන කෝ?යන ප්‍රශ්නය මිනිසුන් අතරින් පැන නැගීම මේ අනුව ඉතාම තර්කානුකූලයි.මේ නිසා වෘත්තිය සමිති ව්‍යාපාරයට 2008 ජූලි වල නොතිබුනු විශාල ඉඩක් 2009 ඔක්තෝබර් වල නිර්මානය වී තිබෙන අතර වෘත්තිය සමිතිවලට සටන් භූමිය වාසි වන තරමට පාලකයන්ට භූමියේ තත්වය අවාසිදායක වී තිබෙනවා.

කෙසේ නමුත් එසේ සාපේක්ෂව වාසිදායක පරිසරයක් තිබුන පමනින් වෘත්තිය අරගලයක් සාර්ථක වෙතැයි පැවසිය නොහැකියි.සාර්ථක ලෙස සටනකට යාමට නම් රටේ වැඩකරන ජනයා සහ වෘත්තිය සමිති සලකා බැලිය යුතු කාරනා කිහිපයක් තිබෙනවා.
1.පැන නැගෙන වෘත්තිය සමිති සටන වචනයේ නියම තේරුමින්ම "ජාතික" එකක් බවට පත්කර ගැනීම වෘත්තිය සමිති ව්‍යාපාරය ඉදිරියේ තිබෙන වගකීමක්.2008 වර්ජනයට පක්ෂ දේශපාලන ලේබලයක් ඇලවීමට පාලකයන්ට අවස්ථාව ලැබුනු අතර එය වර්ජනයට ජනයා ගොනු කිරීමේදී අවාසිදායක ලෙස බලපෑවා.මෙය JVP වැඩක් හෝ UNP වැඩක් නෙමෙයි පොදුවේ වැඩකරන සියලු ජනයාගේ වැඩක් කියන මනෝභාවය ඇති කිරීම අතිශය වැදගත්.
අරගලයේ හරය දේශපාලනිකයි.නමුත් එම හරය අමු අමුවේ මතු වෙන්නට ගියහොත් එය පාලකයන්ගේ වාසියක් බවට පත්වෙන්න ඉඩ තිබෙනවා.
2.යුද ජයග්‍රහන වල ප්‍රතිඵලයක් ලෙස රජයේ මිලිටරි යාන්ත්‍රනයට විශාල බලයක් ආරෝපනය වී තිබෙනවා.හදිසි නීතිය වැන මර්ධන නීති නොවැලැක්විය හැකි ලෙස වෘත්තිය අරගලයකට එරෙහිව එල්ල වන බව උපකල්පනය කිරීමට අමුතු ඥානයක් අවශ්‍ය නැහැ.මෙම මර්ධන තන්ත්‍රය සමග පොර බැදීම ඉදිරි සටනකදී ඉතාම තීරනාත්මකයි.මේ නිසා මෙම මර්ධන නීති වල ඇත්ත ස්වරූපය සමාජයට හෙලිදරවු කිරීමෙන් තොරව වෘත්තිය සටනකට පිවිසීම ප්‍රායෝගිකව නිෂ්පලයි.
3.ඇත්ත වශයෙන්ම වැඩ වර්ජනයකදී අවසාන වශයෙන් සලකා බැලෙන්නේ "බලය" පිලිබද කාරනයයි.වැඩිම බලය පෙන්වීමට හැකියාව ලැබෙන පාර්ශවයට සමාජයේ සහය ලැබෙනවා.
රජය සතුව විශාල යාන්ත්‍රනයක් තිබෙනවා.මේ නිසා විශාල බලයක් යෙදවීමට ඔවුනට නිසග අවකාශයක් තිබෙනවා.වෘත්තිය සමිති ව්‍යාපාරය ජය ගත යුතු තීරනාත්මකම අභියෝගය මෙයයි.තමන් බලවත් බව සමාජයට ඒත්තු ගන්වන තරමට වෘත්තිය සටනට අවශ්‍ය කරන සමාජ සහය ලැබෙනවා.
රාජ්‍ය බලය අබිබවා ස්වකීය බලය පෙන්වන්නේ කෙසේද?

අවිවල විවේචනය විවේචනයේ අවිවලින් පරාජය කල නොහැක.ද්‍රව්‍යමය බලයක් පෙරලා දැමිය හැක්කේ පෙරලා යෙදෙන ද්‍රව්‍යමය බලයකින් පමනි
- කාල් මාක්ස්

වැඩ කරන ජනතාව "අහිංසක" වුවහොත් රජය යොදන බලය සමග ගැටීමට කිසිදාක අවස්ථාවක් ලැබෙන්නේ නැහැ.ආන්ඩුව ස්වකීය සාධාරන ඉල්ලීම් ඉදිරියේ දන ගැස්වීමට නම් මේ අනුව අහිංසක නොවන ක්‍රියාමාර්ග වලට එලඹීමට (කැමති වුනත් නැතත්) වැඩකරන ජනයාට සිදුවෙනවා.ආන්ඩුව ඇදලා දෙන කොටුව තුල රැදී නොඉද රාමුව කඩා දැමීමට වෘත්තිය සමිති ව්‍යාපාරය සමත් වෙන තරමට සමාජයේ අනුග්‍රහය ලබා ගැනීමට ඔවුනට අවකාශ ලැබෙනවා.

කොහොම නමුත් එලඹෙමින් තිබෙන මොහොත දේශපාලනකිව කිසිවෙකුට සනීප සුවදායී සාමකාමී මොහොතක් නම් නෙමෙයි යන්න පැහැදිලියි.යුද ජයග්‍රහනයේ ඝෝෂාවෙන් යටපත් කල නොහැකි තරමට සමාජයේ ප්‍රශ්න සමාජය පතුලේ පැසවමින්,කැකෑරෙමින් තිබෙනවා.
වැඩකරන ජනතාව ඉතිහාසය පුරාවට පාලකයන් විසින් රවටනු ලැබුවා.දැනටත් රවටමින් තිබෙනවා.
නමුත් සමාජයක බලසම්පන්නම බලවේගය වැඩකරන ජනතාවයි.වැඩකරන පංතිය නිදා සිටින යෝධයෙක්.මෙම යෝදයා අවදි වුන දවසට කල හැකි දේ කෙතරම් දැයි අවම වශයෙන් එම යෝදයාවත් නොදන්නවා ඇති.